Recensie

Recensie Film

Een demonisch kind en Schrödingers kat in ‘Marionette’

Horror ‘Marionette’ van de Nederlandse regisseur Elbert van Strien is een macabere, filosofische horrorfilm, die net niet bevredigend eindigt.

Thekla Reuten als kinderpsycholoog in ‘Marionette’.
Thekla Reuten als kinderpsycholoog in ‘Marionette’.

Regisseur Elbert van Strien weet wel raad met sfeer, bewees hij in 2010 al met Zwart Water. Dat was Nederhorror met een fraai lugubere finale maar een iets te lange aanloop. Tempo is bepaald niet het probleem bij het zinderende Marionette, een macabere, filosofische horrorfilm die de spanning bekwaam opschroeft maar zich net een wending te veel veroorlooft.

Marionette is een originele variant op het motief van het demonische kind. Kinderpsycholoog Marianne (een uitstekende Thekla Reuten) begint een nieuw leven in Schotland na een traumatische ongeluk en raakt daar direct in de ban van een engelachtige, maar getroebleerde en vijandige tienjarige, Manny (Elijah Wolf). Manny zegt dat hij God is: zijn wil geschiede op aarde. Alleen dankzij hem is Marianne in Schotland beland; haar voorganger liet hij in een gesticht verdwijnen.

Als Manny’s gitzwarte tekeningen en dreigementen steevast uitkomen, verliest Marianne haar greep op de realiteit. Is zij een marionet of de meester van haar eigen lot? Beide, zo lijkt het: als oplossing voor het theologische probleem van de vrije wil onder een almachtige God postuleert de film Schrödingers kat. Een pistool ligt pas in Mariannes lade als zij die lade opent. En dan is het háár schuld. Want ja, duikt een pistool eenmaal in een scenario op dan wordt hij gebruikt ook.

Jammer dat de psychologische epiloog van Marionette die prikkelende context van theologische paradoxen, alternatieve realiteiten en kwantummechanica tot een soort afleidingsmanoeuvres degradeert. Anders dan die andere horrorfilm over kind en psycholoog, The Sixth Sense, slaat Marionette niet met een bevredigend klik in zijn slot, maar blijf je achter met een onvoltooid IKEA-meubel en een handvol boutjes en moertjes. Al is Marionette wel zo intrigerend dat je – niet geheel vruchteloos – achteraf je hoofd pijnigt om een nieuw meubel in elkaar te zetten. Knap werk al met al: deze coproductie bewijst dat Van Strien een groter budget verdient.