Recensie

Recensie Muziek

Klassiek mixt in Rotterdam wonderwel met hiphop

Concert Klassieke muziek en hiphop lijken twee uitersten op de muziekschaal. Woordkunstenaar Y.M.P bewijst met het Rotterdams Philharmonisch Orkest dat je ze kunt verenigen. Herhaling vrijdag 25 september.

‘TO BE’ door het Rotterdams Philharmonisch Orkest en Y.M.P (links) naast dirigent Adam Hickox.
‘TO BE’ door het Rotterdams Philharmonisch Orkest en Y.M.P (links) naast dirigent Adam Hickox. Foto Shinji Otani

Het Rotterdams Philharmonisch Orkest is een mooi experiment aangegaan: zij en de Rotterdamse theatermaker en woordkunstenaar Y.M.P (YoungMichPoetry) maakten samen een hiphop/klassiek programma. Niet gemakkelijk, wel geslaagd.

Het is 2030 en het is een zootje. Groepen mensen zijn niet nader tot elkaar gekomen, maar leven ver uit elkaar. De vraag: wat is er in 2020 misgegaan? De opdracht: verbeter de wereld nú.

Snelle raps worden afgewisseld met werk van Joseph Bologne Chevalier de Saint-George, de 18de-eeuwse Franse componist die ook wel ‘de zwarte Mozart’ wordt genoemd. Lichtvoetig, met inderdaad het dartelende van Mozart, gaan de strijkers van het Rotterdams geweldig fijnzinnig gelijk op. Het doet hopen dat De Saint-George ooit nog eens een eigen programma krijgt.

Helaas maakt het voor de beleving veel uit waar je in de zaal zit. Een handicap van De Doelen speelt op: galm. Aan de zijkant en ver van de grote speakers echoën stem en tekst alle kanten op. Zeker met hiphop, dat zo sterk om verstaanbare tekst draait, mag dat niet gebeuren. Je hebt geluk als je op zo’n mindere plaats een derde van de teksten van Y.M.P meekrijgt. Een rustig voorgelezen dankbrief aan zijn moeder komt des te harder aan: „Op het randje van jouw bed zei je dat ik altijd extra mijn best zal moeten doen.”

Lees ook over een eerdere samenwerking van Rot.Phil. en Y.M.P: ‘Music in Motion’ voelt intiem en dichtbij

Het siert het Rotterdams Philharmonisch dat het zich niet te goed voelt voor een project waarin het soms een begeleidingsbandje lijkt. Niet elk Nederlands orkest had begrepen dat het belangrijk kan zijn door op de achtergrond te blijven. De orkestarrangementen zijn zelden bijzonder, maar toch, het koper snerpt soms lekker en djembés mogen gerust een vaste plaats krijgen. Tevoren ben je nog even huiverig om de ‘hiphopbeat’: gaat een klassiek orkest daar goed op inhaken? Het Rotterdams Philharmonisch doet het, met hartverwarmend ondeugende blikken over en weer.