Beeld uit ‘Marlon Brando’ van Vincent Tilanus.

Interview

‘Ik was zelf ook een beetje verliefd op Marlon Brando’

Interview | Vincent Tilanus De filmfestivals van Cannes en Toronto omarmden de kortfilm ‘Marlon Brando’ van Vincent Tilanus. Maar beide festivals gingen niet door. Nu is hij te zien in Utrecht.

Toen hij nog studeerde had Vincent Tilanus ook een poster van Marlon Brando op zijn kamer hangen. Net als zijn hoofdpersoon Cas. Hij was niet alleen ook een beetje verliefd op de beroemde method-acteur, maar ook op zijn films, en via Brando werd hij het ook op klassieke films. En nu is er dan zijn eerste post-Filmacademie kortfilm, die meteen werd geselecteerd voor de filmfestivals van Cannes en Toronto. Het premièrefeestje is in Utrecht, waar Marlon Brando meedoet in de Gouden Kalf-competitie voor beste korte film.

Marlon Brando gaat behalve over Marlon Brando, over iets waar maar heel weinig films over worden gemaakt. Over vriendschap die als liefde is. En over een jongen en een meisje die gay zijn, maar daar heeft niemand, zij niet, hun omgeving niet, de film niet, problemen mee. Dat is uitzonderlijk. De film gaat niet over hun coming-out, maar over hun ‘queer platonic’-relatie, vertelt Tilanus: „Dat is een sterke band, te vergelijken met een verliefdheid, maar dan tussen twee mensen die seksueel niet op elkaar vallen.”

Tijdens het schrijven ontdekte hij nog iets: „Net als Cas en Naomi ben ik na de middelbare school ook best wel veel vrienden kwijtgeraakt. Zo gaat dat natuurlijk. Maar daar wilde ik ook iets mee.” En zo werd Marlon Brando ook een coming-of-ageverhaal.

Een mooie film in Nederland maken is één ding, maar hoe komt zo’n film nou op een internationaal filmfestival terecht? Dat blijkt een kwestie van geluk en toeval en op het goede moment op de juiste plek zijn. „Mijn afstudeerfilm Bladgoud (2018) draaide op het filmfestival van Poitiers en daar liep toevallig een scout van de Semaine de la Critique in Cannes rond. Hij vond mijn afstudeerfilm mooi en is me in de gaten gaan houden, leerden we later. Dat hielp wellicht toen we Marlon Brando hadden ingestuurd voor Cannes. De daadwerkelijke commissie viel gelukkig voor de humor en de romantiek van de film. Soms heb je maar één zo iemand nodig en dan gaat het balletje rollen.”