Arjen Lubach begon met goedmoedig grapwerk

Zap Cabaret moet geen politiek worden, zei Arjen Lubach onlangs. Toch was zijn kritiek op het coronabeleid van het kabinet, verpakt in vrolijke satire, zondagavond snoeihard.
Arjen Lubach zingt over coronatesten in Zondag met Lubach.
Arjen Lubach zingt over coronatesten in Zondag met Lubach. Beeld VPRO

Het is niet de bedoeling dat Zondag met Lubach een ongericht wantrouwen tegen de overheid aanjaagt, zei Arjen Lubach vorige week bij Jinek. Hij herhaalde dat hij niet te veel na probeert te denken over de impact die zijn satire kan hebben in de echte wereld – het cabaret moet geen politiek worden. Dat klonk geruststellend, maar voor minister De Jonge zal de opluchting zondagavond razendsnel zijn weggesmolten.

Lubach begon licht, met goedmoedig grapwerk over de verslaggeving over Prinsjesdag en over Lelystad Airport. Dat vooralsnog zinloos verbouwde vliegveld werd gepresenteerd als aanloop naar een Nationaal Historisch Faalmuseum, dat in een weergaloos promotiefilmpje rap evolueerde tot het Falion, het Fiascon en het Mislukkion. Met als een van de attracties: ‘Gooi je eigen glazen in in het Grapperhaus!’

Het grootste deel van de uitzending ging over de coronapandemie en het falende testbeleid. Steunend op verslaggevingswerk van Nieuwsuur en vooral Follow the Money verbond Lubach de geringe Nederlandse testcapaciteit met de weigering om gebruik te maken van grote commerciële laboratoria. Die zou voortvloeien uit de positie van Ann Vossen, een microbioloog die lid is van het Outbreak Management Team én voorzitter van de Nederlandse Vereniging voor Medische Microbiologie. Die organisatie zou de laboratoria van de eigen achterban willen beschermen. De Jonge kwam keer op keer in beeld met zijn pogingen om al het kroms nog enigszins recht te praten.

Zondag met Lubach liet die harde kritiek uitmonden in twee scènes waar het plezier vanaf spatte. Eerst zong hij op de wijs van een slim gekozen kersthit de Duitse laboratoria toe met het verzoek om de Hollanders te komen testen, terwijl coronabolletjes als blauwe vlokken door de studio dwarrelden.

Daarop volgde een ‘persconferentie’ vol pareltjes, waarin Lubach het kabinet toesprak voor een muur met de tekst ‘Alleen samen krijgen we corona’. In de regio Den Haag was het aantal verkeerde beslissingen gestegen, „vooral bij De Jonge”. De afsluiting was een vilein advies aan de regering: „Vermijd grote groepen die hetzelfde denken.”

Hoewel niet duidelijk is hoelang de kroniek van het aangekondigde afscheid van Zondag met Lubach zal duren, kun je je voorstellen dat Lubachvrezers in bepaalde kringen stilletjes aan het aftellen zijn. ZML wil misschien geen schurken aanwijzen, de verkeerde beslissingen zijn ernstig genoeg.

Napuffend van Lubach kreeg de zondagkijker een tweede traktatie om het gemis van Promenade te verzachten: Niks te melden (BNNVARA), door Theo Maassen onweerstaanbaar aangeprezen als „een comedyserie voor mensen met gevoel voor humor”. De leader riep de tintelende spanning op van een hardboiled politieserie. Schoten knalden, handboeien klikten, een arrestatieteam gleed als een gifslang over een galerij en in de verte zagen we een vrouw in een rode jurk.

Over al die misdaad viel, u raadt het, niets te melden. Wel waren er dialogen tussen twee rechercheurs in een observatiewagen met teksten als „Heb ik een gesteriliseerd gezicht?” en „Ik wil geen leuke Nikkie, ik wil een vieze Nikkie”. De uit die laatste mededeling voortvloeiende Nikkie-fantasie was in al zijn ranzige details te horen in de meldkamer (pardon, het ‘operationeel centrum’), waar de nieuwe collega Nikkie nog haar positie moest zien te veroveren.

Niks te melden zit vol met afwisselend elegante en vulgaire flauwekul, ergens in het schemergebied tussen Pulp Fiction en De vloer op; een politieserie waarbij je ziet aankomen dat er helemaal niets in zal gebeuren. In elk geval niet tot er 24 minuten en 19 seconden voorbij zijn.

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.