Opinie

Kennis

We lopen ons laatste avondrondje met de hond. In de verte, bij een kroeg, staan een jongen en een meisje verstrengeld in elkaars armen. Ze tongzoenen of zoals we bij ons in Den Haag zeggen: ze ‘kopkluiven’. „Dat ziet er niet echt coronaproof uit”, zeg ik. Mijn vrouw, vergoelijkend: „Vast één huishouden.” We zijn de twee genaderd, ze stappen op hun fietsen. Het meisje: „Hé, waar woon je eigenlijk?”

Lezers zijn de auteur van deze rubriek. Een Ikje is een persoonlijke ervaring of anekdote in maximaal 120 woorden. Insturen via ik@nrc.nl