Reportage

Kleintjes geven voorbeeld aan Hollywood

Filmsets met coronarestricties Een film draaien met Covid-regels is niet eenvoudig. Onafhankelijke films zetten nu de standaard voor Hollywood: kleine cast en crew, en een ‘Health Security Officer’ die mag ingrijpen als het mis dreigt te gaan.

Opnamen voor de film ‘The Inheritance’, met tweede van links Mena Suvari.
Opnamen voor de film ‘The Inheritance’, met tweede van links Mena Suvari. Foto’s Trey Walker

Thuis werken zit er voor filmmakers natuurlijk niet in. Na ruim vier maanden werkeloos binnen te hebben gezeten, konden enkele filmmakers in juli eindelijk weer los. Vooral zij die een indiefilmplan hadden liggen, wisten als eerste uit het coronadal te kruipen. Dat kostte één team wel 342 (negatieve) private coronatests à 180 dollar per stuk, maar hun nieuwe film met Mena Suvari (American Beauty, American Pie) staat er na vijf weken op. „De kans op besmetting maakte het stressvol en we maakten nog tot het laatste moment aanpassingen aan het script en de productie om opnames door te laten gaan”, vertelt Meredith Riley Stewart, producer van en acteur in de familiefilm The Inheritance, die in Columbus, Georgia werd opgenomen.

„Maar indiefilmmakers hebben nooit in overdaad gewerkt en crewleden dragen altijd meerdere petten. Dus met een relatief klein groepje mensen kun je heel snel creatief schakelen”, legt ze uit. Omdat de meeste indiefilmmakers werken aan een passieproject zijn ze ook minder gericht op uurtje factuurtje. „Want alles voor het plaatje. En we zijn gewend zonder inmenging van een grote studio eigen beslissingen te maken hoe we problemen creatief oplossen.”

Rode zones

Sinds juni zijn er in Los Angeles 350 filmvergunningen uitgegeven, waarvan slechts 20 procent voor filmproducties. Het totaal aantal aanvragen beslaat zo’n 34 procent ten opzichte van dezelfde periode vorige jaren. In heel Amerika zijn momenteel slechts een handvol films in productie met kleine crews en budgetten. Grote studiofilms hebben hun productie in de meeste gevallen alleen kunnen oppakken wanneer zij in het buitenland kunnen filmen en met andere coronamaatregelen te maken hebben.

Cast en crew regelmatig laten testen en de hele dag een masker dragen is natuurlijk ook geen pretje, maar het is de enige manier om in Amerika in deze tijden een film tot voltooiing te brengen, weet ook Health Security Officer [HSS] Jill Maxcy, voorheen assistent-regisseur op producties als American Horror Story en Glee. De HSS, of Covid Compliance Officer, is een geheel nieuwe rol die speciaal voor werken in de pandemie in het leven is geroepen. Zij zijn verantwoordelijk voor het naleven van de veiligheidsregels en bevoegd een set stil te leggen als dat niet voldoende gebeurt.

Maxcy deelt haar filmsets in zones in; rood, geel en groen. In de rode zone wordt opgenomen. „De acteurs repeteren daar met masker op. Vlak voor opnames kom ik, met masker op, de rode zone in. Op het laatste moment roep ik door mijn walkie talkie naar alle cast en crew: ‘we gaan rood’ en dat betekent eigenlijk dat we in een soort lockdown gaan. Omdat de acteurs dan hun masker afdoen, mag niemand zich meer tussen de zones verplaatsen en moet de hele crew in volle uitrusting; masker, gezichtsscherm, alles. Wanneer de scène erop staat, is er een pauze en moet iedereen – als we binnen waren – naar buiten voor frisse lucht en wordt de set doorgelucht”, vat ze kort samen. „De groene zone bestaat eigenlijk uit twee pionnen en een stoel en daar kunnen mensen bij toerbeurt zitten, zonder masker op. In de groene zone kan ook in kleine groepen worden geluncht. Die zone ligt helemaal uit de luchtstroom van de andere werkzones.”

Op de set van ‘The Inheritance’: afstand en mondkapjes. Foto Trey Walker

Buffets zijn geen optie

Naast het inhuren van iemand die de hele dag op de set rondloopt om ervoor te zorgen dat mensen zich aan de veiligheidsregels houden, moeten filmmakers ook hun catering anders indelen, want buffets zijn geen optie meer, er moeten aanpassingen worden gemaakt in het script, want scènes met figuranten kunnen niet en wanneer een scène niet naar buiten verplaatst kan worden, wordt je opnametijd ingekort en moeten er mogelijk alsnog mensen uitgeschreven worden vanwege de ruimte. En iedereen houdt rekening met dagelijks zo’n tweeënhalf uur extra op het draaischema, omdat alle departementen apart van elkaar de set opbouwen.

„30 procent van ons filmbudget ging naar alle extra Covid-maatregelen”, vertelt Riley Stewart. Zelfs in het no budget-segment moet daarop geanticipeerd worden. „Met crowdfunding hadden we de gebudgetteerde 10.000 dollar nét bij elkaar gehaald”, vertelt schrijver/regisseur Ana Lydia Monaco over haar korte film Lola, die ze eind juli opnam. „We moesten uiteindelijk nog eens 3.500 dollar extra inzamelen voor alle aanvullende Covid-kosten.”

De pauzeknop die in maart werd ingedrukt in Hollywood brengt ook voordelen met zich mee. Indiesets zetten nu de standaard voor een nieuwe filmindustrie. „Alles wat in deze unieke periode is gebeurd heeft een soort menselijke revolutie in gang gezet”, blikt Jill Maxcy terug. „In mijn HSS-trainingen waarschuw ik aan het einde altijd dat als iemand het in zijn hoofd haalt een ander zonder respect te behandelen ze van mijn set en uit mijn adresboek zullen verdwijnen. En ik heb dat in twintig jaar Hollywood nooit eerder hardop kunnen zeggen.”