Recensie

Recensie Film

‘David Copperfield’ divers gecast: zó kan Dickens dus ook

Kostuumdrama Regisseur Armando Iannucci weet met ‘The Personal History of David Copperfield’ het werk van Charles Dickens verfrissend en nieuw te brengen. In het wervelende universum van de film is bijna alles mogelijk.
David Copperfield (Dev Patel) met Agnes (Rosalind Eleazar) en Mr. Dick (Hugh Laurie), in ‘The Personal History of David Copperfield’.
David Copperfield (Dev Patel) met Agnes (Rosalind Eleazar) en Mr. Dick (Hugh Laurie), in ‘The Personal History of David Copperfield’. Foto Dean Rogers

Armando Iannucci lijkt met The Personal History of David Copperfield in de eerste plaats te willen bewijzen dat er niets stoffig of oubollig is aan het werk van Charles Dickens; een schrijver die hij enorm bewondert. De regisseur is daar zonder meer in geslaagd. Het aantal verfilmingen van David Copperfield loopt in de dubbele cijfers. De eerste film stamt al uit 1911. Maar zoals Iannucci Dickens’ roman tot leven brengt is verfrissend en nieuw.

Iannucci heeft het drama van David Coppperfield een beetje weggemoffeld en de komische elementen naar voren gehaald. Dev Patel speelt de titelheld, die de meest bizarre avonturen meemaakt vanaf zijn geboorte in een excentrieke familie; met opvallende bijrollen voor Tilda Swinton als tante Betsey Trotwood en Hugh Laurie als de door wanen achtervolgde Mr. Dick.

David weet zich op te werken in de klassenmaatschappij van negentiende-eeuws Engeland; hij begint onderaan als kind dat moet werken in de flessenfabriek van zijn wrede stiefvader, maar via een gebrekkige kostschool werkt hij zich op tot een man van aanzien in Londen met diploma’s. Bovenal ontwikkelt hij zich tot schrijver. Dat geeft Iannucci een geldig excuus om hem te volgen op de fantasierijke kronkelwegen van zijn geest; realisme heeft geen prioriteit.

De film is ook een experiment in ‘color blind casting’. Dat wil zeggen: Iannucci koos de acteurs die hij het meest geschikt achtte voor hun rollen ongeacht etnische afkomst of huidskleur. Een zwarte dochter kan best een Aziatische vader hebben; een zwarte moeder een witte zoon. Voor de geloofwaardigheid van de film is dat inderdaad geen enkel probleem: in het wervelende universum van David Copperfield is bijna alles mogelijk. Iannucci stak redelijk zijn nek uit met die kleurenblinde aanpak; vermoedelijk is niet eerder een film op deze schaal zo consequent kleurenblind gecast. Missie geslaagd.

Lees ook een interview met regisseur Armando Iannucci over ‘The Personal History of David Copperfield’

Zo’n consequent eigenzinnige en avontuurlijke benadering heeft ook nadelen: de film vervalt soms te veel in een rariteitenkabinet, dat op de zenuwen van de kijker kan gaan werken. Iannucci’s virtuositeit staat echte betrokkenheid bij de kijker in de weg. The Personal History of David Copperfield is een film om je aan te vergapen, maar geen film om in te kruipen. Iannucci kan – net als in zijn eerdere films – té clever uit de hoek willen komen. Meer afwisseling in stijl en aanpak was welkom geweest.

Er zijn natuurlijk ook een aantal goede redenen te noemen waarom Iannucci’s vele voorgangers in de afgelopen honderd jaar bij het verfilmen van Dickens’ persoonlijke lievelingsroman kozen voor een meer directe en serieuze aanpak, die meer ruimte biedt voor oprecht sentiment.