Recensie

Recensie Theater

Wunderbaums ‘Work Harder’ schiet alle kanten op

Toneel Veel mensen zitten wel eens niet zo lekker in hun vel door hun baan. Wunderbaum duikt in de wereld van prestatiedruk en twijfel in een voorstelling die extravagante momenten kent, maar ook alle kanten op schiet.

‘‘Work Harder van Wunderbaum
‘‘Work Harder van Wunderbaum Foto Fred Debrock

Je hebt werkpaarden en je hebt luxe paarden. In Work harder paradeert een ros uit de tweede categorie (Danny Westerweel) op hoge hakken voorbij, terwijl hij zijn hoefjes vijlt. Toch krijgen vooral werkpaarden een podium: voortploeteraars, die de arbeid als een juk dragen.

In Work harder van Wunderbaum wordt in extravagante acts ingezoomd op werkgerelateerde problemen. Er zijn kantoorruzies, een coachingstrajectje en een functioneringsgesprek, waarbij de acteurs zichzelf in een razend tempo beoordelen op een waslijst aan kwalificaties. Algemene worstelingen én specifieke ‘acteurs-problemen’ (plankenkoorts, veel reizen) passeren de revue.

Het publiek volgt de voorstelling via koptelefoons. Dat heeft op dit moment nog weinig meerwaarde, maar maakt spelen in de buitenlucht mogelijk, mochten de coronamaatregelen worden aangescherpt. Door die koptelefoons klinkt meermaals Abba-hit ‘The winner takes it al’, onder andere lekker hysterisch uitgevoerd door Wine Dierickx. Het nummer sluit mooi aan bij terugkerende onderwerpen als prestatiedruk en faalangst. Vooral Matijs Jansen heeft daar last van. Hij wordt geplaagd door een zeurderig stemmetje (Verona Verbakel) en besluit zichzelf een ontslagbrief te sturen.

Lees ook het interview met Wine Dierickx: ‘Ik ben blij dat ik zoveel kwijt kan in theater’

Ook Westerweel zit „niet zo lekker in z’n velletje” door zijn baan, zo blijkt in een komische Bert-en-Ernie-achtige sketch. In een poging om dit van zich af te schudden, slaat hij door, smeert zichzelf met glitters in en zingt uitzinnig ‘Under pressure’.

Op dat soort momenten is Work harder op z’n best: als overdrijvingen een verrassend perspectief geven op alledaagse strubbelingen. Maar de acts gaan vaak nogal lang door en de voorstelling schiet alle kanten op, alsof een kantoorprinter op hol is geslagen en de A4-tjes door de kantoortuin dwarrelen. De conclusie „acteren is misschien zinloos, maar dat is niet erg” voelt daardoor ook wel erg willekeurig.

‘‘Work Harder van Wunderbaum Foto Fred Debrock