Recensie

Recensie Muziek

Goed onderwerp statisch uitgewerkt in actuele opera

Last-minute opera De Munt realiseerde in korte tijd het ‘poprequiem’ ‘Is this the end?’ over zweven tussen leven en dood. De voorstelling, live voor een lege zaal en was alleen online te zien.

Scène met Amaury Massion uit de opera ‘Is this the end?’
Scène met Amaury Massion uit de opera ‘Is this the end?’ Foto Simon Van Rompay/ De Munt

Het project broeide al drie jaar, maar de coronacrisis zorgde voor een stroomversnelling: in luttele maanden tijd realiseerde men bij de Brusselse Munt Jean-Luc Fafchamps’ ‘poprequiem’ Is this the end? Afgelopen weekend was de première. Online, welteverstaan: de uitvoering voor een lege zaal was enkel via de site van De Munt te volgen. Volgens de teller keken zaterdag 216 mensen, zondagmiddag 92. Is this the end? is deel één van een beoogd drieluik over de overgang tussen leven en dood.

De voorstelling werd opgedragen aan dirigent Patrick Davin, die vorige week totaal onverwacht overleed – gezien het onderwerp bijzonder wrang.

‘Dead little girl’ heet dit eerste deel. De uitstekende jonge sopraan Sarah Defrise, debuterend bij de Munt, dwaalt met witte pruik en tieneroutfit door het limbo – de live-registratie wordt afgewisseld met filmbeelden, opgenomen in alle hoeken en gaten van de lege Munt. Ze lacht en huilt en vloekt in opperste verwarring. Ze is niet de enige halfdode: er is een gemondmaskerd bal, een man (popzanger Amaury Massion) zoekt zijn verloren liefde, een vrouw (mezzo Albane Carrère) ziet het licht. Er is weinig interactie of handeling, en dat is meteen de makke: het interessante vertrekpunt krijgt een dramatisch nogal statische uitwerking.

Lees ook over de ‘last-minute’ opera van DNO: Faust voor een nieuwe generatie

Wel heeft regisseur Ingrid von Wantoch Rekowski het dolen door de Munt-krochten fantasievol vormgegeven. De eclectische muziek van Fafchamps, uitwaaierend van stekelig expressionisme tot hardrock, is inventief en onderhoudend. De breed uitgemeten vertwijfeling wordt een aantal keer doorbroken met ‘reclames’, waarin een koortje met geestige jingles de dood of god aanprijst. In de sterkste sequentie stuit het meisje op allerlei onderwereldfiguren: de minotaurus, maar ook Dante (die vindt dat ze op Beatrice lijkt) en Jim Morrison, die in een badkuip (waarin hij stierf) The Doors-klassieker ‘The end’ zingt. Een Wagner-galmende Walküre zwaait met een speer. Werkelijk inzicht in het sterven blijft uit, maar in het ongerijmde vindt Is this the end? zijn grootste evocatieve kracht.