Als baasjes vechten om de ‘pleurishond’

Wie: Petra (39)

Kwestie: zwaar lichamelijk letsel toebrengen

Waar: rechtbank Rotterdam

De Zitting

Mag een tengere vrouw een gebroken fles oprapen als ze zich bedreigd voelt door een grotere man met wie ze in een scheldpartij was verwikkeld en daarna in een worsteling? Wie haalde er het eerst uit? En waarom eigenlijk?

In de anderhalf uur die de Rotterdamse strafkamer voor de kwestie uittrekt, blijft de toedracht vaag. Wat wel vaststaat is dat op 18 oktober 2018 Petra (39) een blauw oog en kneuzingen opliep. De man met wie ze ruziemaakte, brak een tand en liep twee grote wonden in het gezicht op. En dat het ging om twee hondenuitlaters, die elkaars huisdier voor ‘pleurishond’ uitmaakten.

Beiden deden aangifte, tegen elkaar. Maar Petra staat terecht. De officier van justitie verdenkt haar van opzettelijk zwaar lichamelijk letsel toebrengen, door met een stuk glas de man in het gezicht te steken. Maar wie gebruikte het eerst geweld? De partijen spreken elkaar tegen. Getuigen stonden te ver weg of keken te laat. De man verklaart dat de vrouw „meteen” op hem „begon in te hakken”, toen hij haar, al roepend „dat hij het zat was”, had ingehaald. Zij was dan wel met schelden begonnen, maar ook weggelopen. Petra verklaart zich tegen zijn klap te hebben verweerd door haar hand, met daarin het glas één keer omhoog te hebben gebracht, „uit verdediging”.

Haar advocaat bepleit vrijspraak. Er was bij Petra geen opzet, ook geen voorwaardelijk opzet – ofwel: het bewust de kans aanvaarden dat het glas schade kan veroorzaken. En verder was er sprake van noodweer dan wel noodweerexces – ofwel: je onredelijk hard verweren als gevolg van een ‘heftige gemoedsbeweging’ in reactie op andermans handelen. Uit het louter pakken van gebroken glas kan niet de intentie op het toebrengen van letsel worden afgeleid, maar alleen voorzorg, de behoefte aan ‘afdreiging’. Wie tijdens een worsteling z’n arm met glas in de hand omhoog brengt, is niet meteen van plan een ander te verwonden, meent Petra’s advocaat. Die verwondingen waren wel fors, maar ook oppervlakkig en feitelijk „per ongeluk”.

De officier gaat er niet in mee. Ze eist 240 uur taakstraf, zes maanden voorwaardelijke cel en twee jaar proeftijd. Als het geen jaar had geduurd voordat de zaak op zitting kon komen, had ze een vrijheidsstraf geëist. Van die ‘verdedigende beweging’ gelooft ze niets. De man had twee wonden in het gezicht, aan beide kanten. Dat duidt op bewust en herhaaldelijk toebrengen.

Petra, eigenaar van twee cockerspaniëls, had vaker ruzie met de man. Op de rampzalige oktoberdag zag ze dat zijn bordercollie een andere hond beet. Wat haar tot stevig commentaar bracht, waar de man op reageerde. Maar was zij terecht zo bang? Had ze niet weg kunnen lopen? Dat deed ze wel, maar de man kwam haar achterna. Ze vreesde „van achteren” te worden gegrepen.

Petra blijkt ruim een jaar later nog steeds bang, zelfs doodsbang. Op de zitting maakt ze het incident weer helemaal mee. Ze slaat haar handen voor de ogen en huilt herhaaldelijk, met snikkende uithalen. Door het incident is ze langdurig en ernstig van slag geraakt, tot aan een crisisopname in het ziekenhuis aan toe, na een suïcidepoging. Voor haar werk zit ze in een re-integratieproject. Een hersteltraject via mediation weigerde ze, uit angst voor de bordercollieman. Ze heeft geen strafblad. De rechtbank vraagt de officier en de advocaat waarom er geen reclasseringsrapport is. Zijn er lacunes, tekorten, problemen in haar leven? Beiden blijven het antwoord schuldig. De rechter moppert. „Nu hebben we alleen maar ruimte voor een technische afdoening.” Hij schorst de behandeling om die rapporten te laten opmaken.

Zeven maanden later wordt vonnis gewezen, door een nieuwe combinatie strafrechters. Petra wordt ontslagen van rechtsvervolging. De rechtbank acht bewezen dat ze het feit heeft begaan. Maar ze is niet strafbaar omdat ze door het „onverwachte, agressieve en gewelddadige gedrag” van de man zodanig schrok dat ze overreageerde en dat ook mocht doen. Daarbij wordt in aanmerking genomen dat ze al langer last had van angst en spanningen. Ze krijgt dus geen straf.