Wat doe je als je Amerika’s favoriete christelijke moeder bent en erachter komt dat je verliefd bent op een vrouw?

Iedereen leest Op deze plek schrijft NRC over de populairste boeken van dit moment. Deze week: Ongetemd leven, het boek van Amerika’s favoriete christelijke moeder Glennon Doyle, waar uitgevers om vochten.

Op haar zesentwintigste bereikte de Amerikaanse Glennon Doyle een dieptepunt. „Ik vrat me al zestien jaar meerdere keren per dag vol om daarna alles uit te kotsen. Ik zoop mezelf al zeven jaar elke avond bewusteloos. Mijn lever en kredietwaardigheid waren kapot, ik had een strafblad en gaten in mijn tandglazuur en ik had iedereen die ik kende van me vervreemd.” Het omslagpunt kwam na een positieve zwangerschapstest in 2002. Doyle (1976) besloot het kind te houden, kickte af en ging in therapie.

Hoe anders zag haar leven er tien jaar later uit: getrouwd, drie kinderen en een Tibetaans gezelschapshondje. Intussen was ze begonnen met bloggen over het moderne moederschap. Nadat één post viraal was gegaan, werd ze in korte tijd Amerika’s beroemdste christelijke mommy blogger – de teller staat op een miljoen Instagramvolgers. Tien uitgevers vochten om de rechten van haar debuut, Oprah Winfrey promootte de opvolger; beiden schoten naar de top van de New York Times-bestsellerlijst.

En toen, schrijft Doyle in haar nieuwe boek Ongetemd leven, werd ze verliefd op een ander: voetballer en Olympisch kampioen Abby Wambach. Wat doe je als je Amerika’s favoriete christelijke moeder bent en erachter komt dat je verliefd bent op een vrouw? Doyle verliet haar man en trouwde met Wambach. (Op Instagram verloor ze 4.521 volgers en kreeg ze er 6.670 bij.)

Wat doe je als je dochter last heeft van klimaat-anxiety?

Naast de aansporing om jezelf uit het maatschappelijke keurslijf te bevrijden, door beter naar je intuïtie te luisteren, gaat dit zelfhulpboek/memoir over het ouderschap van de jaren twintig: geef je je kind wel of geen smartphone? Wat doe je als je dochter last heeft van klimaat-anxiety?

Er is kritiek op Doyle als moderne moedergoeroe: ze zou een messiascomplex hebben en vrouwen te makkelijk aansporen om te scheiden, stelt een profiel in ELLE. Maar waar andere mama-influencers blijven hangen in het promoten van merken (of de laatste maanden afdreven in het moeras van complottheorieën) ontpopt Doyle zich in het boek als woke hockeymoeder in het Trump-tijdperk. Ze beschrijft hoe ze thuis, op de bank, politiegeweld tegen zwarte landgenoten bespreekt met haar kinderen. Ze reflecteert op haar eigen, geïnternaliseerde racisme. „Er zijn [in Amerika] drie soorten mensen: mensen die vergiftigd zijn met racisme en dat gif bewust verder verspreiden, mensen die vergiftigd zijn met racisme en dat bewust proberen uit te bannen, en mensen die vergiftigd zijn met racisme en glashard ontkennen dat ze vergiftigd zijn.”

Ook haar eigen religie spaart ze niet. Pas sinds een jaar of dertig is evangelisch christelijk Amerika zo fel anti-abortus en anti-homorechten, schrijft ze. Uit angst voor de aan invloed winnende burgerrechtenbeweging werd er in de jaren zeventig gezocht naar een gemeenschappelijke vijand waardoor deze christenen één electoraal blok zouden vormen.

Zelf is Doyle dus nog steeds gelovig, al vindt ze het problematisch dat „het prachtverhaal van Jezus is weggegeven aan hongerige geldwolven”. God zit in iedereen, schrijft Doyle, dus ook in een arme, zwarte, transgender vrouw.

Reacties: boeken@nrc.nl