Opinie

Krachtpatser XY

Caster Semenya loopt de 800 meter in 1.54,25 minuut, maar in Zwitserland heeft ze het afgelegd tegen het Hooggerechtshof. Die door witte mannen bevolkte kolos heeft besloten dat de internationale atletiekfederatie grenzen mag stellen aan hoeveel natuurlijk testosteron een vrouwenlichaam mag produceren.

Voor Caster en alle vrouwen die meer dan 5 nanomol testosteron per liter genereren, betekent dit dat wanneer ze aan wedstrijden voor middellange afstanden willen deelnemen, ze aan de hormoonbehandelingen moeten om die waarde omlaag te brengen.

Bij mannen bestaat zo’n bovengrens niet, die lopen met zoveel testosteron als ze produceren kunnen. Waarschijnlijk zouden mannen nog mogen lopen als ze tieten en horens hadden. Zo niet vrouwen. Voor vrouwenlichamen worden de meest idiote regels bedacht. Borsten afdekken, voeten zwachtelen, opmaken, verplicht baren, implantaten opdringen, dunner worden maar op die plek daar dikker. Noem het lichaamsdeel van een vrouw en er heeft ooit een richtlijn voor bestaan. En: als je veel testosteron aanmaakt ben je uitgesloten van wedstrijden op topniveau.

Na de uitspraak sloot Caster een tweet af met: „Deuren zijn misschien dicht, maar niet op slot.” Ik vond het er een om te onthouden: dat een deur dicht is, betekent niet dat die op slot zit.

Het argument van de bond is dat ze de vrouwensport willen beschermen. Als testosteronbommen als Caster de baan op mogen, zouden de vrouwenlichamen van de podia verdwijnen.

Hierbij vergeten ze dat Casters lichaam een vrouwlichaam is. Het voldoet misschien niet aan het ideaalbeeld van de westerse maatschappij, maar als iemand vaak is getest op haar vrouw-zijn, dan is dat Caster Semenya. De kijk op haar brede schouders, smalle heupen en lage stem brachten haar al in de problemen toen ze als tiener op de Zuid-Afrikaanse banen verscheen. In het begin waren de geslachtstests van het soort in haar broek kijken. Die doorstond ze. Ze doorstond zelfs een geslachtstest vermomd als dopingcontrole. Na haar goud op de 800 meter op de WK in Berlijn werd ze weer getest. Al die tests bevestigden wat haar moeder, haar oma en zij zelf al jaren zeiden: Caster is een vrouw. Een die bovendien op de 800 meter al meer dan eens verslagen is door andere vrouwen.

Toch zat de aanwezigheid van deze vrouwelijke testosteronbom de bond dwars, want in 2011 knutselden ze een regel om testosteronwaarden bij vrouwen aan banden te leggen. Die werd succesvol aangevochten bij het CAS door Dutee Chand, de Indiase atlete met eveneens hoge testosteronwaarden, dus kwam de internationale atletiekfederatie in 2018 met weer een nieuwe regel inzake testosteron in vrouwen.

Het beroep daartegen heeft Caster nu opnieuw verloren. Wat in de wereld buiten de baan het glazen plafond heet, is op de baan het testosteronplafond geworden.

Caster zegt geen hormoonbehandelingen aan te gaan. In Tokio zal ze haar titel dan niet mogen verdedigen. Wij zullen haar en vrouwen zoals zij niet meer zien lopen op de afstanden waar ze records breken. Het is te hopen dat wanneer een dichte deur toch op slot blijkt te zitten, dat niet wil zeggen dat je hem niet open krijgt.

Carolina Trujillo is schrijfster.

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.