Eén kaart per jaar als sociaal leven

Zap Tugrul Çirakoglu, topondernemer in de schoonmaakbranche, vertelt in ‘Niet normaal vies’ dat hij in huizen van overledenen altijd nog een rondje maakt voor hij vertrekt. Zo kan hij zich een beeld van het afgebroken leven vormen.
Schoonmaakondernemer Tugrul Çirakoglu in 'Niet Normaal Vies'.
Schoonmaakondernemer Tugrul Çirakoglu in 'Niet Normaal Vies'. Beeld BNNVARA

Eerst een huishoudelijke observatie. Nadat ik donderdagavond de eerste aflevering van Niet normaal vies had gezien kon ik niet meer rustig naar een vetvlek op mijn aanrecht kijken of naar een half opgedroogde koffiekring op tafel. Alles leek ineens voor een veel groter verval te staan. In Niet normaal vies (BNNVARA) wordt Tugrul Çirakoglu geportretteerd, de man met het smerigste beroep van Nederland. Hij heeft een schoonmaakbedrijf dat zich toelegt op het vuil waar huis-tuin-en-keukenschoonmakers hun neus voor ophalen, zoals het schrobben van huizen waarin de bewoner wekenlang onopgemerkt dood heeft gelegen.

Een programma als Niet normaal vies kan makkelijk ontaarden in madentoerisme: reportages waarin de kijker zich kan verlekkeren aan het ranzigste dat het menselijk bestaan te bieden heeft. Inderdaad is de viezigheid bij vlagen adembenemend. Er vliegt, kruipt en druipt van alles. Op een aanrecht is een half kunstgebit achtergebleven. Çirakoglu, vaak gekleed in een wit ruimtepak, geeft zakelijk toelichting bij wat hij doet. „Het is geen bloed wat je ruikt, maar poep en zo.” Of, bij de inspectie van een badkamervloer waar een dode vier weken heeft gelegen: „Dit ziet er minder erg uit dan ik had verwacht. Het voegwerk is niet verzadigd door het lijkvocht. De tegels hoeven er niet uit.”

Toch is het vierdelige Niet normaal vies geen vervalsporno. Dat komt doordat het onderwerp niet het vuil is, maar de 30-jarige Çirakoglu. Hij vertelt dat hij in huizen van overledenen ook altijd nog een rondje maakt voor hij vertrekt om zich een beeld van het afgebroken leven te vormen. Dan constateert hij bijvoorbeeld dat er in een heel huis geen enkele familiefoto te vinden is. Hij haalt een kerstkaart van de schoorsteenmantel. „Deze is van zijn nichtje. Dat was dus belangrijk voor hem. Hier staat nog zo’n kaart. Die is uit 2016, ook van die nicht. En deze uit 2015.” Eén kaart per jaar als sociaal leven. Je kunt die dingen raden, maar Çirakoglu neemt de tijd om ze te zien en te voelen. „Ik sta dan een beetje te trillen.”

We zien hem gelukkig ook in het huis van een (springlevende) keurige dame, die kampt met een bruin plasje vocht onder haar koelkast. „Ik haal dit even voor u weg met een nat doekje.”

Çirakoglu begon als gespecialiseerd schoonmaker na studentenfeestjes; toen werd hij nog routineus ‘de schoonmaakturk’ genoemd of kreeg hij van zorgzame klanten een blikje tomatensoep toegestopt, alsof hij dat zelf niet kon betalen. „Ik heb alle versies van mijn naam gehoord: Kroepoek, Tuku, Tudu, Pupu, Kuku, Tutu, Tugu. Tegenwoordig doen ze hun best om hem goed uit te spreken. Zodra mensen weten dat je geld verdient, maakt het niet meer uit. Dan ben je the man.” Soms krijgt hij opmerkingen over zijn hoge tarieven: „Je hebt toch niet aan de universiteit gestudeerd?” Wel degelijk, maar ondanks zijn bachelor en master management en business mocht hij nergens in de financiële wereld op gesprek.

Dat deze jonge ondernemer gedreven wordt door een grote ambitie, zal duidelijk zijn. Hij maakt een vlog over zijn werkzaamheden en hij schrijft een boek waarvan hij hoopt dat het zijn weg zal vinden naar de politiek en de gemeente, „zodat er dingen veranderen op het gebied van eenzaamheid en verwaarlozing”. Niet normaal vies nam Çirakoglu mee naar zijn oude middelbare school, waar hij zich buitengesloten had gevoeld. Hij vertelde over de eregalerij met foto’s van beroemde oud-leerlingen, eens hoopt hij ertussen te hangen.

Talkshow De vooravond (waar Çirakoglu te gast was) had de foto alvast gemaakt en laten inlijsten. Laat het Nicolaaslyceum in Amsterdam die foto maar snel ophangen; iets zegt me dat we nog zeer veel van Tugrul Çirakoglu gaan horen.

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.