Recensie

Recensie Muziek

Zes wereldpremières van de onthechte soort

ART’uur heet het duo van trompettist Wim van Hasselt en percussionist Koen Plaetinck. Op hun eerste album Imaginary Mirror brengt het Belgische tweetal een elektroakoestisch eerbetoon aan het surrealisme, compleet met eigen manifest. Punt vijf definieert de kunststroming als een ‘handleiding voor het verbinden van het schijnbaar onsamenhangende’. Ziehier het motto van Imaginary Mirror, waarop ze maar liefst zes wereldpremières van uiteenlopende componisten samenbrengen. Zo creëert de Canadese Nicole Lizée in Televisioniist een boeiend betoog uit spoken word, underground electro- en persluchtgeluiden. Of neem Florian Magnus Maiers UNDA, een wonderlijke assemblage van Indiase tabla-trommels, snaakse trompetlijntjes en een groovende twinpedal. In Sacred Places III verkent Wim Henderickx klankwerelden van de meer onthechte soort. Het slotdeel ‘Love and Devotion’ wil je meteen nog eens horen. Bovendien beschikt Plaetinck over een goede arrangeerpen, blijkens een wonderschone bewerking van Ravels Kaddish.