Recensie

Recensie Strips

Oud en uitgeblust, maar nog altijd tot misdaden in staat

Cowboys en nazi’s ‘Pulp’ van het bewierookte duo Brubaker en Phillips is een crime noir in fluisterstand. De ingetogen misdaadstrip over cowboys en nazi’s is groots en meeslepend.

Tekening uit de crime noir-strip ‘Pulp’ van Ed Brubaker & Sean Phillips
Tekening uit de crime noir-strip ‘Pulp’ van Ed Brubaker & Sean Phillips Tekening Sean Phillips

De Amerikaanse scenarist Ed Brubaker en de Britse tekenaar Sean Phillips gelden als het gouden duo van de crime noir-strip. Al bijna tien jaar leveren ze toptitels in een genre dat niet bepaald bekendstaat om diepgang en variatie. Stripseries als Criminal en Kill or be killed zijn gelauwerd. De inventieve en ijzersterke scenario’s van Brubaker worden perfect neergezet door Phillips: zijn lijnwerk is expressief en vuig. Hun nieuweling heet Pulp en is een misdaadstrip over cowboys en nazi’s. Wie daarmee wegkomt, is van formaat.

Max Winter is een uitgebluste, gepensioneerde bandiet die in zijn jonge jaren gezocht werd voor allerlei misdaden. Nu is hij in de zeventig en op zoek naar een rustige oude dag, die hij gevonden heeft in het schrijven van pulpverhalen voor Six Gun Western. De verdiensten zijn gering en als zelfs de vijf cent per woord onder druk komt te staan, ziet hij geen uitweg meer. En dan krijgt hij het ook nog aan zijn hart.

Pagina uit de crime noir-strip ‘Pulp’ van Ed Brubaker & Sean Phillips

Tekeningen Sean Phillips

Degene die hem bij de les houdt is zijn vrouw Rosa. Zijn wens is haar een onbezorgde oude dag te geven en er dan stilletjes tussenuit te knijpen. Dat is, in cowboy-termen gesproken, het enige waarvoor hij nog wil strijden. Over zijn eigen leven denkt hij niet meer na. „Als je zo oud bent als ik, kan de stilte net zoveel zeggen als je woorden.” Max is geen prater.

In het verhaal beweegt Brubaker kundig tussen feit en fictie, tussen het verleden van Max, zijn pulpverhalen en het nu – New York eind jaren dertig. Interessant is het perspectief van de verhalen die Max schrijft: die geven de lezer inzicht in zijn verleden als crimineel die werd gezocht door de detectives van Pinkerton. De ontmoeting met één van hen, nota bene zelf intussen ver in de zeventig, zet het leven van Max op scherp: deze Jeremiah Goldman is iets op het spoor en vraagt hem om hulp.

Pagina uit de crime noir-strip ‘Pulp’ van Ed Brubaker & Sean Phillips

Tekeningen Sean Phillips

In Pulp gaat alles in stilte en zonder grote gebaren. Waar hardboiled crimi’s grossieren in fanatieke grootspraak en opruiende agressie („Go ahead, make my day”) is Pulp een en al ingetogenheid en defaitisme. Maar vergis je niet, de twee bejaarden zijn nietsontziend en gruwelijk efficiënt. Het is de verdienste van Brubaker dat de lezer bijna in slaap wordt gesust en zelfs sympathie voor de twee krijgt, vooral omdat ze het opnemen tegen prominente leden van de florerende Amerikaanse nazipartij.

Bijzondere aandacht verdient de inkleuring van Jacob Phillips, zoon van tekenaar Sean, die heel uitgesproken paletten hanteert. Het verleden van Max is oranje en rood, op een stoffige manier, terwijl de jaren dertig blauwgrijs en donker zijn. Ronduit fraai wordt het in de actiescènes als de beide kleurstellingen in elkaar overvloeien en de lezer voelt én ziet wie de jonge Max moet zijn geweest. Op deze manier een verhalende laag toevoegen aan een strip is zelden gezien.