Recensie

Recensie Vormgeving

Het eerste goede gebouw op de Amsterdamse Zuidas: ‘The George’

Architectuur Aan de ene kant een bakstenen gevel die doet denken aan een rotswand in de avondzon en aan de andere kant een heuvel van terrassen en balkons, net een sawa. ‘The George’ van architect Liesbeth van der Pol is een joyeus, feestelijk gebouw. (●●●●●)

‘The George’ op de Zuidas in Amsterdam, een ontwerp van Liesbeth van der Pol/Dok architecten.

‘The George’ op de Zuidas in Amsterdam, een ontwerp van Liesbeth van der Pol/Dok architecten.

Foto Arjen Schmitz

Verschillende beroemde buitenlandse architecten, onder wie de Brit Norman Foster, de Japanner Toyo Ito en de Uruguayaan Rafael Viñoly, hebben de afgelopen 25 jaar torens gebouwd op de Zuidas. Maar geen van hen heeft kunnen excelleren in de kantoor- en woonwijk langs de A10, de drukke ringweg van Amsterdam. Zo zijn de Cross Towers van Foster onopvallende, universele kantoortorens met een rastergevel, die, zoals de meeste gebouwen op de Zuidas, in het tijdperk van de globalisering overal op de wereld zijn gebouwd.

Dat gebouwen van buitenlandse beroemdheden in Nederland zelden boven de middelmaat uitsteken, wordt wel eens geweten aan de zuinige Nederlandse bouwcultuur waar ze zich geen raad mee zouden weten. Maar ook Nederlandse architecten van naam, zoals Pi de Bruijn/de Architekten Cie en Ben van Berkel/UN Studio, hebben op Zuidas niet hun beste werken gerealiseerd.

‘The George’ op de Zuidas in Amsterdam, een ontwerp van Liesbeth van der Pol/Dok architecten.

Foto Arjen Schmitz

Toch is het wel mogelijk om ook op de duurste grond van Nederland excellente architectuur te verwezenlijken, zo laten Liesbeth van der Pol/Dok architecten nu zien met het onlangs opgeleverde woningcomplex The George. Bijna alles is ongewoon aan dit joyeuze, feestelijke gebouw. Zo heeft The George twee totaal verschillende kanten. Gezien vanuit het noorden, vanaf de George Gershwinlaan, is The George een driedelig, gesloten gebouw, dat met zijn mooie gevels van geglazuurde bakstenen met warme, oranje-beige kleuren doet denken aan een rotswand in de avondzon.

Sawa van terrassen en balkons

Maar gezien vanuit zuiden, waar The George komt te liggen aan een nog te graven gracht, is het gebouw geheel open. Alle 47 luxe appartementen, variërend van middelgroot tot reusachtig, hebben geheel glazen gevels die over de hele lengte kunnen worden geopend naar de enorme terrassen (onder) en balkons (boven). Tezamen vormen de terrassen en balkons, die rijkelijk zijn voorzien van hangende planten, een heuvel die lijkt op een sawa. Ook de bakstenen zijgevels zijn bijzonder. Aan de zuidkant buigen ze iets omhoog, alsof ze niet zijn gemaakt van baksteen maar van een soepele stof die bij het dansen iets omhoog veert. Zelf heeft Liesbeth van der Pol de zijgevels vergeleken met „opwaaiende zomerjurken”, naar de roman van Oek de Jong uit 1979.

Schets voor ‘The George’..

Beeld Liesbeth van der Pol

Zelfs het dak is opmerkelijk: het is een met zonnepanelen bedekte halve, holle pijp waarin het regenwater wordt opgevangen dat wordt gebruikt om de sawa te bewateren. Ook binnen wijkt The George af van de standaard woontoren. Achter de drie met betonnen lijsten gemarkeerde ingangen ligt niet een hal rondom een betonnen kern met liften en trappen, maar een ruime binnentuin vanwaar twee brede gebogen trappen dwars door het gebouw voeren naar een gemeenschappelijke ruimte die grenst aan een groot terras.

Slechts in één opzicht is The George een gewoon gebouw op de Zuidas. Net als bijna alle kantoortorens en woongebouwen in de omgeving is het een verticale gated community, in dit geval bedoeld voor ‘actieve senioren die zijn gesteld op hun eigen domein’, zoals in de toelichting van Dok architecten op het ontwerp staat vermeld. Een bord in de tuin aan de George Gershwinlaan laat hier geen misverstand over bestaan: Gershwin Townhouses. Private gardens, luidt het opschrift.