Recensie

Recensie Film

Poeslieve romantiek naar zelfhulpboek ‘The Secret’

Romantiek Na het schaamteloos poeslieve ‘The Secret: Dare to Dream’ duizelt het je van de goedmoedigheid.

Bray (Josh Lucas) helpt Miranda met het repareren van haar dak, in ‘The Secret: Dare to Dream’.
Bray (Josh Lucas) helpt Miranda met het repareren van haar dak, in ‘The Secret: Dare to Dream’.

Weinig recente films zijn zo schaamteloos poeslief en suikerzoet romantisch als The Secret: Dare to Dream. Overigens niks mis mee. Je kunt je erin laten vallen als een springkussen en dan meeveren en weer opstaan. De wereld is niet noemenswaardig veranderd, hooguit duizelt het je een beetje van zoveel goedmoedigheid.

Dare to Dream is losjes gebaseerd op het vijftien jaar oude zelfhulpboek The Secret, waarin de Australische Rhonda Byrne een theorie van alles ontwikkelde terwijl ze grasduinde door 1.000 jaar verhalen over ‘the power of positive thinking’ en de aantrekkingskracht van ‘grote mannen’ (niet per se in lengte). Als je maar echt wilt, komt alles goed. Die mantra.

In Dare to Dream is dat teruggebracht tot een lief verhaal over weduwe Miranda (Katie Holmes), die alles lijkt te hebben (een leuk huis, een baan en een lieve, beetje saaie, vriend) behalve dat ze zo aan de grond zit dat ze haar kinderen niet eens op pizza kan trakteren en reteweinig zelfvertrouwen heeft. Na de ontmoeting met de mysterieuze Bray (Josh Lucas) blijft alles zo’n beetje bij het oude, behalve dat ze die saaie verloofde inruilt voor die spannende geheimzinnige man en dankzij hem ook niet meer failliet dreigt te gaan.

De mens is een magneet, en als je maar hard genoeg aan iets denkt, dan vallen voor je het weet de pizza’s op je bord. Maar het lijkt erop dat vooral Bray daar goed in is, want Miranda hoeft alleen maar een beetje verliefd op hem te worden.

Dat is niet meer de kracht van positief denken, dat is de ridder op het witte paard die expres tegen haar auto lijkt aan te rijden zodat hij haar naar huis kan volgen om haar bumper te repareren en dan haar hele leven. Dat is kosmisch. Dat is ver voorbij aan het idee dat in een filmverhaal tenminste nog een beetje obstakel moet zitten om ons op het puntje van onze stoel te houden: krijgen ze elkaar of krijgen ze elkaar niet? Zelfs de orkaan die op de achtergrond raast doet ons vertrouwen in de goede afloop niet wankelen.