Recensie

Recensie Film

Horrorfilm ‘Antebellum’ is net te weinig subtiel

Horror In ‘Antebellum’ speelt zangeres Janelle Monáe eerst een slaaf, daarna een schrijfster. Die verhaallijnen komen bij elkaar en stellen hedendaags racisme aan de kaak, maar niet al te subtiel.

Eden (Janelle Monáe) moet als tot slaaf gemaakte allerlei gruwelijkheden ondergaan op een plantage tijdens de Amerikaanse Burgerloorlog, in ‘Antebellum’.
Eden (Janelle Monáe) moet als tot slaaf gemaakte allerlei gruwelijkheden ondergaan op een plantage tijdens de Amerikaanse Burgerloorlog, in ‘Antebellum’.

Antebellum is een horrorfilm die vrijwel volledig drijft op een plottwist die hier niet onthuld wordt. De eerste lange speelfilm van regisseurs-scenaristen Gerard Bush en Christopher Renz kan bogen op een hoofdrol van zangeres en actrice Janelle Monáe. Zij speelt twee personages in verhaallijnen die op een (al dan niet) verrassende manier bij elkaar komen, waarbij het motto van schrijver William Faulkner waarmee Antebellum opent een rol speelt: „The past is never dead. It’s not even past”.

In de aangrijpende eerste helft is Monáe de tot slaaf gemaakte Eden die dagelijks allerlei gruwelijkheden ondergaat op een door soldaten van de Confederatie gedreven plantage ten tijde van de Amerikaanse Burgeroorlog. In het tweede verhaal speelt Monáe Veronica, een hedendaagse schrijfster van een succesvol boek over de ‘empowerment’ van zwarte vrouwen. Een boek dat wordt geridiculiseerd door een witte vrouw, Elizabeth.

Elizabeth staat daarbij model voor alle witte mensen die om wat voor reden dan ook in zowel heden als verleden de zwarte bevolking onder de duim willen houden. Uiteindelijk is Antebellum te weinig subtiel in zijn poging hedendaags racisme en witte suprematie aan de kaak te stellen, al zitten er krachtige scènes in die in deze tijd van Black Lives Matter een gevoelige snaar raken.