Recensie

Recensie Film

‘Barn’ toont subtiel de grenzen van goede bedoelingen

Drama Het Noorse drama ‘Barn’ is een subtiel portret van het leven op een school waar een leerling plotseling komt te overlijden.

De 13-jarige Lykke (Ella Øverbye) geeft op het voetbalveld een schoolgenootje een hengst, waarna die overlijdt. In ‘Barn’ blijven veel gevoelens onuitgesproken.
De 13-jarige Lykke (Ella Øverbye) geeft op het voetbalveld een schoolgenootje een hengst, waarna die overlijdt. In ‘Barn’ blijven veel gevoelens onuitgesproken. Foto Arti Film

Barn (‘Kinderen’) van regisseur Dag Johan Haugerud is een subtiele en meesterlijk geacteerde zedenschets van de gevoeligheden en spanningen rond opvoeding en onderwijs in hedendaags Noorwegen. De achtergrond is een tragedie: Lykke, een 13-jarig meisje, geeft klasgenoot Jamie op het voetbalveld een hengst. Dat pakt zo ongelukkig uit dat de jongen ter plekke overlijdt. Het incident is extra beladen doordat het meisje de dochter is van een progressieve politicus en Jamie de zoon van een voorman van een rechts-populistische partij.

De politiek-ideologische tegenstelling komt niet helemaal uit de verf. De grote uitdaging voor Haugerud moet zijn geweest om van de rouwende vader meer te maken dan een karikatuur van een populistische schreeuwlelijk. Daar is hij grotendeels in geslaagd, maar toch net niet helemaal. De man valt van tijd tot tijd terug op zijn ideologische stokpaardjes op een manier die wat gezocht overkomt. De grote woorden van het politieke debat en de alledaagse werkelijkheid komen niet echt bij elkaar. Het incident zelf laat misschien ook te weinig morele vragen open om de kijker 2,5 uur volledig te boeien.

Lees ook een interview met regisseur Dag Johan Haugerud: ‘Kleine misverstanden hebben grote gevolgen’

De kracht van Barn ligt in mooi geobserveerde details van menselijke verhoudingen en tekortschietende communicatie; niet zozeer in de grote lijn. Haugerud kent het progressieve lerarenmilieu duidelijk beter dan het rechtse populisme. Hij blinkt uit in zijn schets van de goede bedoelingen en soms ongemakkelijke botsingen van eigenbelang en idealisme bij de leraren, die hij ook volgt bij hun gecompliceerde levens buiten de school.

Achter de eenduidige regels en protocollen die in werking treden als een leerling overlijdt gaan complexe, vaak onuitgesproken gevoelens schuil; tussen ouders en kinderen, kinderen en leraren, en kinderen onderling. Dat brengt Barn knap aan het licht. Haugerud weet zelfs tegen de achtergrond van zo’n loodzwaar en ernstig gegeven als de dood van een kind nog ruimte te scheppen voor wat lucht en ironie.