Recensie

Recensie Muziek

Michelle David stijgt als een merel boven haar eigen storm uit

De Amerikaanse soulzangeres Michelle David zong deze zomer elke zondagochtend gospel voor een handvol mensen midden in Paradiso. Nu stond ze er weer, nu voor een volle zaal.

Michelle David & The Gospel Sessions in Paradiso.
Michelle David & The Gospel Sessions in Paradiso. Foto Tess Janssen

Bij alle onzekerheid waar de popmuziek tegenwoordig mee te maken heeft, staat een ding vast. Altijd komt het moment tijdens een optreden dat Michelle David zich naar voren buigt, haar hoge hakschoenen losmaakt, en opgelucht ademhaalt. „Vanity, vanity, vanity”, spreekt ze zichzelf toe, om vervolgens nog iets vrijelijker over het podium te deinen en dansen dan ervoor.

De Amerikaanse, nabij Amsterdam wonende, soulzangeres Michelle David zong de afgelopen zomer onverdroten door. Elke zondagochtend gaf ze een gospelsessie, in het midden van de grote zaal van Paradiso, Amsterdam, voor een handvol publiek. Zondagochtend stond ze er weer, met haar vier bandleden, maar nu op het podium, voor een uitverkochte zaal (260 bezoekers). Vanaf haar eerste liedje, ‘Love’, tot het laatste, toegift ‘My Praise’, vond David het evenwicht tussen opwinding en intimiteit.

https://www.youtube.com/watch?v=FVcWMdBznAs

De uitersten waartussen David vocaal beweegt, bleken al bij het eerste liedje. De 54-jarige zangeres laat haar soulmuziek ondersteunen door hamerende Motown-ritmes, of ruimer uitweidende ritmepatronen. Ook haar zang varieert van diep en zwaar tot ijl in de hoge tonen. In Davids stem kan het donderen en stormen, terwijl ze daar even later als een merel bovenuit stijgt. De kwetsbaarheid van liefde vertolkte ze kwinkelerend, in ‘Love’. Maar evengoed is liefde groot en massief, zoals te horen aan haar soms monumentale dreunstem.

Om de zaal niet te zeer op te hitsen, wisselde David liedjes af met een verhaaltje of een introductie van haar gasten, de zangeressen Lilian Vieira (voorheen van Zuco 103) en Janne Schra. Met Schra praatte ze uitgebreid over haar hervonden schilderlust, en zong ze een warmhartig ‘Bull’s Eye’. Met Vieira ontstond muzikale magie in het Braziliaanse ‘Lamento’, toen de twee zangeressen ieder een eigen register opentrokken in een uitdijende improvisatie, ondersteund door knerpende gitaarsolo’s