Opinie

Tom Dumoulin is wagon nummer 2

Wilfried de Jong

De pootjes van de koersbril van Tom Dumoulin zaten tijdens de twee Pyreneeënritten geregeld in zijn helm gestoken. Het was net of de glazen omkeken naar zijn gezicht en vroegen: ‘Tom, wat ben je in hemelsnaam aan het doen?’ Op de momenten dat het tempo in de voorste groep hoog lag, ging Dumoulin een gevecht aan met zichzelf. Tom hijgde en zuchtte, met de bewegingen van een zwoeger. Het onoverwinnelijke gevoel uit de dagen dat hij de Ronde van Italië won had het lijf lang geleden verlaten na een periode vol blessures.

Tom zocht naar de juiste Tom.

Soms was de oude klasse weer zichtbaar. Dan ging het bovenlichaam horizontaal en gleed Dumoulin stijlvol en ogenschijnlijk moeiteloos over het asfalt. Maar vaak toch stond zijn gezicht na afloop van een etappe zorgelijk en wist hij niet zeker of hij goed genoeg was.

Afgelopen zaterdag bereikte de twijfel een hoogtepunt. Bij de beklimming van een berg gaf hij de strijd op om als kopman voor het hoogste te gaan en besloot zich eigenmachtig op te offeren voor zijn collega Primoz Roglic.

Het deed pijn aan de ogen; een van Nederlands mooiste wielrenners reed zijn benen stuk voor een ander.

Bij Jumbo is alles tot in perfectie georganiseerd. Het budget is ruim, de begeleiders zijn van het beste soort, de ploeg bestaat uit hoogwaardige renners. Ze kunnen als ploeg de Tour de France winnen. Maar, Dumoulin in grootse vorm krijgen was niet gelukt.

Het was tekenend dat ploegleider Frans Maassen beweerde dat Tom een fout had gemaakt door te hard op kop te rijden voor zijn ploeg. De coureur zelf stak de volgende ochtend de hand in eigen boezem en reed daarna keurig in het gareel.

Na de val van Steven Kruijswijk en het ‘breken’ van Dumoulin, was er nog één kopman over, Roglic. Hij pakte dit weekend de leiding. Gejuich bij Jumbo. Alles op schema. Etappezeges en de gele trui, het kon niet op.

Nadat hij in de eerste etappe door de Pyreneeën had toegegeven aan zijn twijfels, reed Dumoulin de volgende dag volgens de gemaakte afspraken van de ploeg. Tom zat in het Jumbo-treintje. Op afstand bestuurbaar. Ik haat die treintjes. Een trein is niets meer dan een verzameling wagons. Als je ze aan elkaar koppelt, rijden ze netjes achter elkaar maar ik val meer op losse wagons die hun eigen spoor kiezen, zelfs als ze over de rand donderen.

Het zou zomaar kunnen dat de ploeg van Jumbo met hun geoliede machine dag na dag op kop van het peloton blijft rijden. In Parijs zou champagne gedronken kunnen worden op het winnen van de gele trui door Roglic.

Thuis slikte ik de teleurstelling weg: wéér geen Tourwinst voor Tom. Hij moest nog twee weken voortkachelen als wagon nummer 2 van de Jumbo-trein.

Wilfried de Jong is schrijver en programmamaker.