Cammie Gilbert, zangeres van Oceans of Slumber. Foto Taylee Photography

Interview

Zangeres Cammie Gilbert: ‘Metal is een cultuur, geen kleur’

Cammie Gilbert De zangeres van Oceans of Slumber heeft goed haar hart gelucht op het nieuwe album van de progressieve metalband.

Cammie Gilbert heeft de wind mee. Haar band Oceans of Slumber brengt vrijdag 4 september een sterk, afwisselend vierde album uit waarop de Amerikaanse zangeres zelfverzekerder dan ooit klinkt. En later deze maand zingt ze een rol in de nieuwe rock-opera van progmetal-instituut Ayreon, samen met grootheden als Dee Snider (Twisted Sister) en Simone Simons (Epica). „Toen ik de songs kreeg waarop ik mee zou doen dacht ik: wow, dat zijn er veel! Ik had me nog niet gerealiseerd dat ik een van de hoofdrollen kreeg, haha.”

Gilbert was al groot fan van Ayreon, toen een journalist tijdens een gesprek zei bevriend te zijn met Arjen Lucassen, de Nederlandse muzikant achter dat project. Of hij die eens een plaat van Oceans of Slumber wilde laten horen? Tuurlijk. „Arjen vond het geweldig en nodigde mij uit om in Nederland op te komen nemen”, vertelt Gilbert vanuit haar huis in Houston via Skype. „Ik zit er nog steeds als een idioot om te grijnzen.”

Oceans of Slumber is andere koek: progressieve metal ook, maar zwaarder en duisterder. Tekstueel verder van de fantasywereld en dieper in de menselijke psychologie. Gilberts stem is daarin een lichtend ankerpunt. Ze kan groots galmen, maar het ook klein en bescheiden houden als het nodig is. En ze gooit een vleugje pop op het vuur, met trekkende snikjes en lange, verre uithalen die je in dit genre niet zo vaak hoort. Dan brult een van haar bandleden de luisteraar terug de death metal-sferen in. Dit album is afwisselender dan voorheen en meer in balans. Misschien dat het daarom eigenwijs geen titel heeft? „Nou ja, het album heeft wel een titel, het heet officieel Oceans of Slumber”, zegt Gilbert. „Dat voelde goed, omdat dit album echt de essentie van onze band weergeeft. De sound, de sfeer, de energie.”

Verstopte ellende

Cammie Gilbert heeft goed haar hart gelucht op deze plaat. In ‘Pray for Fire’ bijvoorbeeld, een van de dynamische hoogtepunten van het album, zingt ze over het sluimerende kwaad dat nu eenmaal in de mensheid schuilt. „Van geweld komt meer geweld, van haat komt meer haat”, zegt ze daarover. „Maar we weten ook van alle oorlogsfilms dat de held of heldin het kwaad niet kan bevechten zonder zelf bloed te vergieten. Er zijn bedreigingen die onderhuids in samenlevingen groeien, en die kun je alleen bestrijden met middelen die niet altijd erg prettig zijn.”

Oceans of Slumber, die vrijdag hun nieuwe album uitbrengen, dat simpelweg Oceans of Slumber heet. Foto Taylee Photography

Dat gaat, nauwelijks omfloerst, ook over de Verenigde Staten, waar het coronavirus bij lange na niet onder controle is, de dodentallen stijgen en ondertussen het geweld tussen voor- en tegenstanders van de president in aanloop naar de verkiezingen uit de hand loopt. „Dit album past absoluut bij deze tijd en de actualiteit. Er is veel waar wij ons zorgen over maakten de afgelopen jaren dat we in dit album kwijt konden. Veel van die dingen zijn de laatste tijd tot een hoogtepunt gekomen.” Gilbert zucht. „Het is een beetje alsof Amerika met hoge koorts, schuddend en zwetend al haar geheimen prijsgeeft. Alle verstopte ellende en verborgen gebreken komen naar de oppervlakte.”

Racisme

Gilbert, afkomstig uit het conservatieve zuiden van de VS, spreekt zich de laatste tijd meer uit over dat soort grote kwesties. Over racisme, over politiek. Bij website Consequence of Sound beschreef ze samen met andere rockartiesten van kleur hoe ze als kind te maken kreeg met racisme. In het Britse muziektijdschrift Kerrang! schreef ze in een opiniestuk dat de Verenigde Staten een gebroken land zijn, waar ze op historische foto’s uit de burgeroorlog niet langer de geschiedenis ziet, maar het heden. „Mijn geschiedenis is kapot, mijn land is kapot. De dood van George Floyd was het kantelpunt, een katalysator voor een nieuwe generatie om eindelijk te zeggen: genoeg is genoeg”, schreef ze.

Gilbert voelt zich gesterkt om zich uit te spreken, maar dat was niet altijd zo. Ze moest haar stem vinden. De metalscene – ze is een van de opvallend weinige vrouwen van kleur in die wereld – was voor Gilbert in eerste instantie intimiderend. „Ik had in het begin het gevoel dat ik me een beetje koest moest houden. Niet te veel opvallen. Maar mensen zijn meer op mijn stem gaan letten dan mijn stijl.”

Wat helpt is dat de metalwereld aan het veranderen is, zegt Gilbert. „Ik vertrouw op mezelf, ik weet dat ik bij metal thuishoor. Ook omdat metal steeds minder wit aan het worden is. Het is een cultuur, geen kleur. Je komt op festivals en ziet er fans uit Afrika, Zuid-Amerika, Azië, Europa, en die zijn ergens allemaal hetzelfde. Het zijn de leren jassen, de patches, lang haar, de kennis en liefde voor muziek… Hell yeah!” Ze lacht. „Soms doet de metalscene me denken aan zo’n multicultureel fantasiedorpje uit een Disneyfilm, waarvan je denkt: welk tijdperk kan dit nou zijn? Maar in metal is het soms echt zo.”

Het nieuwe album ‘Oceans of Slumber’ van Oceans of Slumber komt uit op 4 sept. Inl: oceansofslumber.com