Recensie

Recensie Muziek

Gloedvol melodisch samenspel op live opening Stiftfestival

Kamermuziekfestival Door corona werd de zestiende jaargang van het Stiftfestival een andere dan anders. Minder musici en een slanke programmering. Maar toch: er wordt weer live gemusiceerd in Twente.

Het openingsconcert van het ‘Stiftfestival’ in de Plechelmusbasiliek in Oldenzaal.
Het openingsconcert van het ‘Stiftfestival’ in de Plechelmusbasiliek in Oldenzaal. Martina Simkovicova

Het voelt gewoon niet goed, piekerde violist Daniel Rowland tijdens een slapeloze nacht. Een paar uur eerder had hij de 2020-editie van ‘zijn’ Stiftfestival afgeblazen wegens coronaperikelen. De volgende ochtend had hij het bestuur alweer opgetrommeld voor een extra Zoom-sessie: Wat als we nou toch …

De zestiende jaargang van het Twentse kamermuziekfestival werd een andere dan anders. Een kleiner contingent musici, een afgeslankte programmering, noodgedwongen minder publiek, zo bleek afgelopen weekend in de Oldenzaalse Plechelmusbasiliek. Maar toch: er wordt deze week live gemusiceerd in Noordoost-Twente. Voor wie er niet in levenden lijve bij kan zijn, is er tot en met zaterdag 29 augustus een livestreamprogramma.

Het openingsconcert kende zondagavond een raak gekozen hoofdmoot: Richard Strauss’ Metamorphosen, hier gespeeld in de kamermuziekversie voor strijkseptet. Je zou zoiets als een requiem kunnen horen in de partituur, geschreven in het voorjaar van 1945. Een klinkend monument voor een kapotgeschoten Europa en een cultureel leven dat op sterven na dood was. De parallellen met het heden liggen voor het oprapen nu de kunstsector aan alle kanten kraakt.

Lees ook: Mozaiekachtig Stift Festival geeft concertzalen het goede voorbeeld

Gedreven uitvoering

Rowland en de zijnen tekenden voor een gedreven uitvoering, opbloeiend van bezonken openingsmaten tot extatische climaxen. Mooi hoe het zevental Strauss’ hoogpolige motivische vlechtwerk voortdurend onder spanning wist te houden, terwijl de klankbalans toch helder bleef. Gloedvolle melodische een-tweetjes, thematische details in de middenstemmen: gehoord vanuit de kruisbeuk, relatief dicht op de musici, was het allemaal perfect te volgen. Zwemmerige kerk-akoestiek of niet.

Dan lagen de kaarten een nuance anders in Beethovens Zesde symfonie (‘Pastorale’), eveneens uitgevoerd in een bewerking voor strijkseptet. Anders dan Strauss schreef Beethoven zijn oorspronkelijke noten niet voor louter strijkers, maar voor orkest. In de ruime Plechelmus-galm vertaalde het ontbreken van contrasterende hout- en koperkleuren zich te vaak in een troebel klankbeeld.

Over Beethoven gesproken: door alle coronamisère zou je bijna vergeten dat 2020 het 250ste geboortejaar van de componist markeert. Het Stiftfestival neemt het jubileum deze week te baat om in te zoomen op diens sonates en kamermuziek.

Lees ook: Jubilerend Stiftfestival opent met gewaagde double bill

Last minute invalbeurt

In de Stiftskerk te Weerselo verscheen zondagmiddag het Derde pianotrio op de lessenaars, met een last minute invalbeurt voor violist Tijmen Huisingh en cellist Julian Arp. Pianiste Juliana Steinbach fungeerde als motor en spelverdeler in een geestdriftige uitvoering, maar kon niet verhinderen dat het drietal bij vlagen onvoldoende op elkaar bleek ingespeeld.

De Franse sopraan Victoire Bunel imponeerde in een trits vroege Beethoven-liederen. Moeiteloos kroop ze in ‘Seufzer eines Ungeliebten’ in de huid van een onbegrepen minnaar.