‘De bruidsjurk uit Pakistan woog 15 kilo’

Dit ben ik Iedereen heeft verschillende identiteiten. Hoe worden we wie we zijn? Mevrouw Rashida (66) en meneer Saghir Mirza (72) wonen in de Haagse Schilderswijk. „Onze ouders zijn overleden en onze kinderen zijn hier. Dat maakt van Nederland ons thuis.”

Foto Martijn Beekman

Hij: „In 1984 ging ik mijn vrouw ophalen in Pakistan. Met de auto. De reis duurde twaalf dagen. Zij komt uit Rawalpindi, net als ik. Onze ouders kenden elkaar goed en hadden het huwelijk geregeld.”

Zij: „We zijn in Pakistan getrouwd. Na een tijdje vlogen we terug. In Nederland viel me op dat alles zo schoon en goed georganiseerd was. Op Schiphol al. En de mensen vond ik vriendelijk.”

Hij: „Het huis vond je mooi. Ik had een huis gekocht, vlak bij dit huis. Ook in de Schilderswijk.”

Zij: „Mooi was het. Maar ik vond het ook eenzaam. Ik miste mijn familie. Ik was nog maar twee maanden in Nederland toen onze oudste dochter werd geboren. Ik sprak geen Nederlands, wel Engels. Naast ons woonde een oudere Nederlandse dame. Zij heeft me enorm geholpen.”

Hij: „Ik was in Nederland sinds 18 november 1973. Ik was helemaal niet van plan om Pakistan te verlaten. Mijn familie had een stoffeerbedrijf. Ik hoefde niet weg om geld te verdienen. Een oudere man, die mijn ouders goed kende, vroeg of ik kwam. Hij had in Nederland een restaurant en kon mijn hulp gebruiken. En in Pakistan hebben jongeren diep respect voor ouderen. Dus ik ging.

„Na een paar jaar begon ik een bioscoop. Ik draaide Pakistaanse films die ik met de auto uit Engeland haalde. Die waren geweldig populair, vooral bij Pakistaanse, Surinaamse en Hindoestaanse Nederlanders. Ik legde flyers in restaurants en koffiehuizen. Maar mond-tot-mondreclame was veel effectiever. Het was een van de weinige plekken waar je die films kon zien.”

Zij: „Tot de video kwam.”

Hij: „Ja, in de jaren tachtig werd het minder. Het was een mooie tijd geweest maar op een gegeven moment was het afgelopen. Toen heb ik een aantal jaar pindakaas gemaakt.”

Zij: „In de Calvéfabriek in Delft.”

„Ik was lerares Engels en Urdu in Pakistan. Ik kon onze kinderen thuis lesgeven. Urdu, Engels, Arabisch, rekenen. Eigenlijk alles behalve Nederlands. We vonden het belangrijk dat de kinderen goed Urdu zouden leren zodat ze met de familie konden spreken als we in Pakistan waren.”

Hij: „We hebben altijd veel gereisd. We zijn met onze vier kinderen heel de wereld over geweest. Drie jaar nadat mijn vrouw naar Nederland was gekomen, bezochten we Pakistan. We hadden toen drie kleine kinderen. We gingen via Mekka voor de Umrah [bedevaart].”

Zij: „Een paar maanden geleden waren we er ook weer. Onze jongste zoon ging trouwen. Kleding voor de bruiloft kopen we in Pakistan. Alle kleding eigenlijk. Alles wordt daar op maat gemaakt. Voor de bruid hebben we een jurk laten maken, met een lange sleep vol opgestikte steentjes en parels. De jurk woog 15 kilo. Ze zag er prachtig mooi uit.”

Hij: „Na een paar jaar pindakaas maken, heb ik in Utrecht mijn diploma’s gehaald om een slagerij te beginnen. Het was hard werken in de winkel maar die liep goed. Tot ik ziek werd. Daarna kwam een zware tijd, want we hadden weinig geld en de kinderen zaten nog op school.”

Zij: „Maar we hebben nooit gezegd: Ga na school maar werken. Studeren vonden we belangrijk.”

Hij: „Haal het beste uit jezelf. Dát leerden we onze kinderen. En dat je respect hebt voor de mensen en het land waar je bent, tot aan de planten en de bloemen toe. Dat zit diep in ons geloof. Dat is de basis.”

Zij: „Doe goed je best en de rest is aan Allah.”

De Schilderswijk is een heel fijne wijk om te wonen. Onze kinderen wonen in de buurt. Ze komen allemaal vaak langs. Ze noemen dit ‘het grote huis’. Ik verlang niet terug naar Pakistan

Hij: „Ik heb met anderen een Pakistaanse moskee opgezet in de wijk. Die was er niet, en er was behoefte aan. Die begon heel klein, inmiddels is het een grote moskee: de Minhaj-ul-Quran. De moskee biedt activiteiten en lessen voor kinderen aan. Onze kinderen waren daar vaak na school te vinden. Ze leerden van alles en hingen niet op straat.”

Zij: „De Schilderswijk is een heel fijne wijk om te wonen. Onze kinderen wonen in de buurt, alleen onze jongste zoon woont in Engeland. Ze komen allemaal vaak langs. Ze noemen dit ‘het grote huis’. Ik verlang niet terug naar Pakistan. Onze ouders zijn overleden en onze kinderen zijn hier. Dat maakt van Nederland ons thuis.”