De kicks voor niks van Karin Bloemen: ‘Ik heb me verloren aan de haakkunst’

Kicks voor niks Corona voorspelt een crisis voor de consument. herinnerde zich de Kicks voor Niks van Van Kooten en De Bie en gaat deze zomer op zoek naar dit kosteloze geluk. Deze week bij: Karin Bloemen.

Illustratie Sharon Coone

‘Het begint ermee dat ik een workaholic ben. Ik kan nogal hard werken en ben altijd bezig, en ja, ook in mijn vrije tijd. Met haken ben ik begonnen een jaar of twintig geleden. En ik doe het elke dag. Ook in de auto op weg naar optredens. Ik word natuurlijk gereden door mijn tourmanager en dan kan je achterin gaan zitten lezen of op je telefoon gaan, maar dat heb ik na een half uur wel gezien. Dan pak ik liever mijn wolletje. Het is het kijken naar het materiaal van de draad, naar de kleur van de draad, de structuur, de naald, daar word ik al best gelukkig van. En dan tijdens het rijden en haken, luister ik naar het nieuws. Ik kijk liever geen nieuws meer op de televisie, daar word ik somber van, maar ik wil wel weten wat er gebeurt in de wereld.

„Ik heb me verloren aan de haakkunst, kan ik dat zo zeggen? En dat hoeft dan ook nog eens niet veel geld te kosten. Sommige wol koop ik bij Zeeman of Wibra, maar ik ga ook graag naar echte handwerkwinkels.

„Babydekentjes, omslagdoeken, mondkapjes, wc-rollen, sjaals, vesten in allerlei modellen en maten, ik vind alles even leuk. Nu heb ik ook sjaals voor mannen gemaakt en zelfs omslagdoeken voor mannen. Daarvoor gebruik ik dan mannenblauw, dat is een kleur blauw die ook in herenpakken wordt gebruikt, en dat combineer ik met zwart en grijs zodat het een mannelijke uitstraling heeft.

Cabaretier Karin Bloemen Foto HH

„Ik heb een onrustige geest. Tijdens het haken krijg ik een fijn gevoel, en terwijl mijn gedachten tegelijkertijd alle kanten op schieten, blijf ik bij mijn fijne gevoel. Die rustgevende splitsing brengt het haken mij. Het komt denk ik door meerdere dingen tegelijk. Het kijken naar de mooie draad. Het kijken naar mijn eigen handen die nuttig werk verrichten. En het zou kunnen dat het langdurig kijken naar de diepe, helder-intense kleuren waar ik graag mee werk, dat dat ook goed is voor de ziel. En dáárbovenop de gedachte dat ik iemand blij ga maken met wat ik aan het maken ben. Mensen verheugen zich er soms zo op dat ze dan al vragen ‘wanneer is-ie klaar, wanneer is-ie klaar?’, en ja, dat is nu eenmaal mijn vak hè, mensen blij maken…

„Het fijnst vind ik misschien wel dat ik het handwerken samen kan doen met Yolanda, mijn zus. Yolanda is naar de Rietveld geweest, en is officieel kunstschilder, maar ze is nu al 43 jaar tandartsassistente, toch weer dat hele fijne en kleine nauwkeurige werk, net als handwerken. Elke dag zitten we zo’n twee tot vier uur te haken. Voor inspiratie kijk ik weleens op Pinterest. Je wordt al gelukkig als je alleen maar zíét met hoeveel liefde mensen dingen maken!

„Mijn werk ligt op een paar hele mooie kleine optredens na zo goed als stil. Dus ik ben nu de schuur aan het verbouwen om daar leerlingen les te kunnen geven. En zelf neem ik nog steeds elke week zangles. Mijn stem is mijn instrument, daar ben ik verantwoordelijk voor. Ik heb het stikdruk en tegelijkertijd verdien ik geen cent, maar ik voel me goed. Misschien ga ik volgend jaar wel een haakweek organiseren bij mijn vriendin Debby in Spanje. Dat we met twintig vrouwen een week gaan haken. Dat kan precies want een omslagdoek is ongeveer een week werk. Dat lijkt me geweldig om mee te maken.”