‘Praten helpt mij op dit moment niet verder’

Met het oog op de zeespiegelstijging kochten schrijver Bruno en academica Loes een woonschip. Een feuilleton van . Afl. 15
Illustratie Olivia Ettema

Bruno heeft zin om zijn therapeut in vertrouwen te nemen. Misschien is hij gewoon gewend geraakt aan Jobs gezicht.

Niet gaan varen, hoor, had zijn zwager Rens dinsdag gezegd bij het weggaan. En zeker niet ’s nachts! Maar precies dat is Bruno van plan. Het punt is: als hij op YouTube filmpjes kijkt van de binnenvaart, is daar behalve een schipper ook altijd wel een matroos aan boord. Of een schippersvrouw die weet wat ze doet. Maar hijzelf is nog een kneus en op Loes kan hij natuurlijk ook niet rekenen.

Zijn gepieker brengt hem tot nu toe geen steek verder. Misschien moet hij deze vragen stellen aan iemand met beroepsgeheim. Job gaat geen uitkomst bieden, maar het zou lekker zijn om eens een keertje hardop te denken.

Aan de andere kant geven de sessies met Job hem een steeds leger gevoel. Er is nog geen enkel inzicht geweest, geen doorbraak, geen begrip op een mooie manier. Alsof ze op verschillende golflengten zitten, en dat heeft hij thuis ook al. Meer van hetzelfde is geen ramp. Niet alles is meteen maar een ramp. Maar waarom zou hij ervoor betalen?

Het is niet eens zijn eigen geld, maar dat van Loes, van wie het idee van de therapie ook kwam. Dat is niet erg. In het verleden heeft hij háár een poos onderhouden. Al maakt hij de laatste tijd wel heel veel kosten op haar rekening.

Maar het is dinsdag, en hij zit hier nu toch.

„Vaartechnisch bekeken”, zegt hij tegen Job, „ligt het voor de hand om te vragen of Rens en Floortje ook aan boord komen. Dan zullen we geen ongelukken maken. Maar Rens, die vleesgeworden braafheid, zal weigeren. Floortje en Loes zullen mij voor gek verklaren en er samen voor zorgen dat er helemaal niet gevaren wordt.”

„Waarom wil je gaan varen, terwijl Loes dat niet wil?” vraagt Job nu al voor de tweede keer. Het helle augustuslicht stroomt door het raam boven hen en raakt Bruno vol op zijn slaap.

„Dat doet er nou niet toe”, zegt Bruno. „Een gedachte-experiment, snap je?” Zijn gedachten vliegen nu alle kanten op. „Misschien moet ik een stuurman inhuren. Maar wat kost dat? En waar zou hij moeten slapen? In de logeerkamer? Daar moet straks de voorraad in.”

Wat hij al dacht. Job is niet in staat om voorbij het morele te denken. Die wil eerst en vooral weten of hij nog wel met Loes praat.

„Praten helpt mij op dit moment niet verder”, zegt Bruno aan het eind van de sessie. „We zijn schepen die elkaar in de nacht passeren. Ik zou zeggen, vaarwel.”

„Meestal hebben mannen van jouw leeftijd het over hun affaire”, verdedigt Job zich. „Daar ligt mijn expertise. Ik breng de seks terug in de relatie. Daarvoor krijg ik nog jaren later dankbare mailtjes. De meeste mensen willen hun leven niet hals over kop verlaten. Ze willen dat alles weer wordt zoals vroeger.”

„Waar ik mee zit is onomkeerbaar”, zegt Bruno. „We hebben decennia lang geroepen dat het vijf voor twaalf was, maar de klok heeft geslagen. Niemand kan zeggen dat er niet gewaarschuwd is. Ik hoop dat ik ongelijk krijg.”

Dit feuilleton verschijnt op dinsdag en vrijdag. Teruglezen via nrc.nl/rubriek/de-golf