Recensie

Recensie Film

Opmerkelijke debuutfilm over de relatie tussen mens en hond

Arthouse Het speelfilmdebuut ‘Kala azar’ van de Griekse videokunstenaar Janis Rafa speelt in een wereld waar honden getroffen worden door een parasitaire ziekte. De film volgt een stel dat de dode honden opruimt.

In ‘Kala azar’ worden tedere en opmerkelijke scènes van seksualiteit, lichamelijkheid en verval als mini-performances in beeld gebracht.
In ‘Kala azar’ worden tedere en opmerkelijke scènes van seksualiteit, lichamelijkheid en verval als mini-performances in beeld gebracht.

Een man en een vrouw rijden door een post-apocalyptisch landschap en ruimen dode honden op. Maar wat is eigenlijk een post-apocalyptisch landschap? Moet dat er altijd uitzien alsof er zich net een ramp heeft voltrokken, Mad Max-style, of is dat wat je in films als post-apocalyptisch kan ervaren eigenlijk het droomachtige ‘unheimliche’, ‘the uncanny’, datgene wat te goed op een wereld lijkt die we kennen dat het je vreemd, of bevreemdend voorkomt?

Het speelfilmdebuut Kala azar van de Griekse videokunstenaar Janis Rafa speelt met die vervreemding. We bevinden ons in een wereld waar honden (en soms mensen) getroffen worden door de parasitaire ziekte ‘kala azar’, oftewel leishmaniase, een ziekte die zich onder andere openbaart door zweren op de huid en in organen. Met grote tederheid volgt Rafa het stel, van fel-realistische momenten tot tedere en opmerkelijke scènes waarin seksualiteit, lichamelijkheid en verval als mini-performances in beeld worden gebracht.

Kala azar is een opmerkelijke en rijke film die tot nadenken aanzet over de symbiotische verhouding tussen mens en hond en hun gedeelde natuurlijke leefomgeving. De camera snuffelt nieuwsgierig en soms rusteloos als een hond aan al die beelden.