Thuiskok.

Trattoria

Vorig jaar waren we rond deze tijd in Napels en aan de Amalfikust. In de bloedverzengende hitte liepen we door de kleine, nauwe steegjes van Napels. Keken stiekem binnen in de miniatuurappartementjes van de binnenstad en tuurden omhoog naar de gekleurde was die te drogen hing aan de waslijnen. We verkenden kerkjes en kathedralen, begaven ons in het ondergrondse Napels waar het koeler was, reden uren bergen op en af, maakten verkeersavonturen mee waar we tot dan toe alleen maar over hadden gehoord als ‘Italiaanse toestanden’ en keken onze ogen uit naar de betoverende schoonheid van huizen en gebouwen balancerend op bergen en kliffen alsof het speelgoedhuisjes zijn die je er zo weer uit kunt plukken om ergens anders neer te zetten.

Gelukkig heeft de Amalfikust een schat aan cultuur en historische pracht, want anders zou je het door de overdaad aan drommen verwende toeristen een soort Benidorm voor de rijken kunnen noemen die allemaal op dezelfde plek poseren voor Instagram.

Napels is eigenwijzer, rauwer. Het is een stad vol echte mensen met echte problemen, een stad waar het verval door de tijd en economische tegenspoed gecompenseerd worden door de levenslust van de mensen die je terug proeft in het eten. We aten er de lekkerste citroenen die zo vol smaak waren dat je mond er niet van samentrok. We ontdekten er de zoetste tomaten ooit en gaven ons over aan de legendarische Napolitaanse pizza die zo lekker was met het lichtste deeg, dat ik er speciaal voor naar Napels terug wil.

We gaan dus weer Italiaans koken, deze week uit Big Mamma’s Cucina Popolare, ‘Italiaanse klassiekers met een hedendaagse twist’ van de Big Mamma restaurantgroep die restaurants heeft in Londen, Parijs, Lille en Lyon. Ik heb al menig Italiaans kookboek besproken de laatste tijd, ik heb de indruk dat er over geen ander land zo veel kookboeken verschijnen. In Big Mamma’s Cucina Popolare vinden we een bonte stoet van recepten vrolijk vormgegeven in de stijl van een gezellige Italiaanse trattoria waar je echt zo aan wilt schuiven.

Het enige wat ontbreekt is het gerinkel van glazen en Italiaanse zang bij het omslaan van elke pagina. Misschien iets voor een volgende druk.