Opinie

Het belangrijkste moment in je leven

Marjoleine de Vos

Ik laat de krant zakken en staar over het bietenveld achter de tuin. Niet vanwege de bieten, maar vanwege het staren. Zojuist heb ik de woorden ‘het belangrijkste moment in het leven van een vrouw’ gelezen. Het ging, God betere het, om ‘het kiezen van de trouwjurk’, in de aankondiging van een televisieprogramma. Ach ja, het is pas 2020. Eerst probeerde ik iets vergelijkbaar futiels te verzinnen voor „het leven van een man” ( het kiezen van een brommer?), daarna volgde een innerlijke tirade tegen het stupide denken in categorieën en dan nog wel zulke grote en daarna pas, en toen liet ik die krant zakken, dacht ik: „het belangrijkste moment in je leven”.

Wat zou dat kunnen zijn?

De veronderstelling alleen al dat er zo’n moment zou zijn – in ieders leven?

Sommige mensen hebben echt een keerpunt in hun leven gekend, waarna ze gingen emigreren bijvoorbeeld, of inzagen dat hun roeping ergens anders lag. En je zou je kunnen voorstellen dat het krijgen van een kind een van de belangrijkste momenten in iemands leven is, maar ik geloof toch niet dat ik, althans mijn verschijnen op aarde, het belangrijkste moment in het leven van mijn ouders ben geweest. Toen misschien even wel, toen ze net veranderd waren van twee zelfstandige mensen in de ouders van een kind. Maar het zou best eens zo kunnen zijn dat het belangrijkste moment in je leven later weer wat minder belangrijk wordt.

Er zijn misschien categorieën belangrijkste momenten, werk en privé. Of is dat niet zo, is het een en hetzelfde? Voor de inmiddels overleden schrijver die mijn vriend was wel, die zei dat het allerbelangrijkste voor hem was om te schrijven. Belangrijker dan de grote liefde, waaraan hij wel zo ongeveer onderdoor was gegaan toen ze er een paar jaar niet was. Hij noemde zijn werken het allerbelangrijkste toen ze er al jaren weer was.

Het belangrijkste in je leven is dunkt me maar zelden een moment, die tijdsbeperking maakt het onnodig dramatisch. Ik dacht aan het boek The Argonauts van de Amerikaanse Maggie Nelson dat ik aan het lezen ben, een boek over vrijheid van leven en denken, tegen categorieën. Het heet ‘de argonauten’ omdat de argonauten hun schip steeds herstelden, zodat er op het laatst misschien geen enkele plank meer in zat die er bij vertrek al ingezeten had, maar toch was het schip nog steeds de Argo. Wij bevaren het schip van onszelf, hetzelfde en toch geheel veranderd in de loop van het leven.

Maggie Nelson verklaart het krijgen van een kind zeker wel tot een van de belangrijkste ervaringen in haar leven en dankzij het Argo-beeld kun je ook min of meer begrijpen waarom zo’n belangrijke ervaring onderdeel van iemand blijft, en tegelijkertijd niet meer de plaats inneemt die ze oorspronkelijk wel had. De ervaring is van plaats veranderd.

De ontmoeting die je leven veranderde is geen moment, die ontmoeting is je leven geworden in zekere zin. Zíjn er eigenlijk wel momenten? Of is er alleen maar ons vaak veel te vastleggende praten over wat ons overkomt, alsof het een spannend verhaal is, waarin dan ook weer iets ‘het belangrijkste’ moet zijn, alsof alles zomaar in een rangorde te schikken is. We varen gewoon. We doen of we ergens heen gaan, het Gulden Vlies halen, terugkeren, over onze daden praten, mythisch zijn. Maar we zijn lichamen in de tijd die ons verstrijkt, met momenten en al.

Ik staarde naar het veld voor me. Dag bieten! Voor jullie is het belangrijkste blad en zon, en dat ooit iemand jullie begon.

Marjoleine de Vos is redacteur van NRC.

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.