Recensie

Spel met driften en verlangens mist scherpte

Recensie In een Sartriaanse hel zoeken theatermakers Kim Karssen en Florian Myjer vergeefs naar betekenis in een wirwar van kinderspel, ontluikende seksualiteit, moddergevechten en associatieve woordenstromen.

Uit Mephisto Park
Uit Mephisto Park Foto Bas de Brouwer

Van de nood een deugd maken – daar zijn theatermakers goed in. Nu er maar vijftig mensen tegelijkertijd naar Mephisto Park mogen komen kijken, maakte decorontwerper Janne Sterke van de gelegenheid gebruik om de zaal van Frascati 1 tot een klassiek gestileerde tuin om te bouwen. Het publiek zit op tuinmeubilair en heeft uitzicht op een fontein, een kiezelpad, een grasveld en twee bomen, waartussen theatermakers Florian Myjer en Kim Karssen elkaar achterna zitten.

Lees ook: Flamboyant spel van Florian Myjer en Kim Karssen in onstuimige bewerking van ‘Oorlog en Vrede’

Het stuk opent met een samenvoegsel van enkele scènes uit Frühlings Erwachen (1891) van Frank Wedekind, waarin enkele kinderen van rond de veertien worstelen met hun ontluikende seksualiteit. Wedekind schreef het stuk als kritiek op de repressieve seksuele moraal van die tijd, en het is of Myjer en Karssen tevens iets over onderdrukte driften willen zeggen, ook door hun kunstmatige speelstijl die ze hanteren.

Beeldende intelligentie

De fragmentarische montage die volgt wil echter maar niet interessant of samenhangend worden. De makers blijven in de banaliteit en de redeloosheid van kinderspel hangen, waardoor de voorstelling nergens gevaarlijk wordt. Pas door de laatste zin van het stuk wordt er een context gecreëerd voor het voorgaande, maar dan nog voelt de opeenvolging van stoeipartijen en associatieve woordenstromen behoorlijk arbitrair.

De beeldende intelligentie van de voorstelling stijgt echter boven alles uit. Door de geleidelijke aftakeling van het decor van Sterke, waarachter de gewone theaterzaal weer zichtbaar wordt, wordt de kunstmatigheid van de idylle die de personages blijven najagen woordeloos benadrukt. En het spel met licht en duisternis dat ontwerper Varja Klosse speelt weet ook op poëtische wijze de symbiose tussen geluk en ongeluk aan te raken. Helaas ontberen spel, tekst en regie van Mephisto Park die scherpte.