Recensie

Recensie Muziek

Bloedstollende wanhoopballades

Negenendertig jaar hield de Amerikaanse singer-songwriter Jason Molina het vol. Zijn droeve gemoed had de hoop eigenlijk al veel eerder opgegeven, maar in 2013 vond ook zijn kapotgedronken lever het genoeg geweest. Zo kwam er een eind aan het leven van een getroebleerde tenor die op maar liefst zestien platen – solo of met (gelegenheids)bands – zijn eenzame ziel had uitgestort en uitgroeide tot tragische cultheld.

Zeven jaar na zijn dood is er een postume plaat verschenen, Eight Gates. De nalatenschap duurt maar 25 minuten, maar eerlijk is eerlijk: veel meer wanhoop kan een mens niet aan. In negen bloedstollende nummers laat Molina zijn tengere stemgeluid nog één keer kraken over kale arrangementen van gitaargetokkel, brommend orgeltje en een somberkrassende viool. Intense en ijzingwekkende ballades als ‘Thistle Blue’ en ‘Be Told the Truth’ zullen zelfs Nick Cave koude rillingen bezorgen, én de tergende gedachte: waarom heb ik dit niet geschreven?