Opinie

Spijtseconden

Carolina Trujillo

Spijtseconden zijn die waarvan je, als ze voorbij zijn, met heel je hart wenst dat je de tijd kon terugdraaien om die ene handeling waarmee je het onheil ontketende niet te verrichten. Lichte spijtseconden zijn zoals die waarin je dat spiekbriefje in je mouw stopte voor een proefwerk dat eindigde in betrapt worden en een dikke nul. Zware zijn als die waarin je met een simpele manoeuvre een eind maakte aan een leven. Had ik maar, had ik maar niet, en dan steeds die seconden voor je zien.

Woensdagavond stormde een peloton topfitte mannen op pijlsnelle fietsen op een finish af toen om 18 uur en 28 minuten Dylan Groenewegen nieuwe spijtseconden aan zijn leven toevoegde. Met tachtig kilometer per uur dwong hij Fabio Jakobsen een barrière in, die er met metalen dranghekken, synthetische panelen en betonblokken niet op gemaakt leek een val, maar wel een man te breken. Met slechts lycra als bescherming schoot Jakobsen door meters van dat veredelde schroot, dat rondslingerend de renners na hem ten val bracht en achterliet als vissen op een dek. Met een vernield gezicht, een verbrijzelde luchtpijp en breuken in zijn schedel is Jakobsen vrijdagmiddag ontwaakt uit het coma waar de medici hem in hadden gelegd.

Groenewegen duwde met de buitenkant van zijn rechterarm. Op die arm liet hij vorig jaar een leeuwenkop en drie Andreaskruisen tatoeëren. Een van de onbewezen theorieën die over de kruizen rondgaan, is dat ze staan voor de drie vormen van onheil die Amsterdam troffen: pest, stadsbranden en overstromingen. Op de arm kan hij er nu een vierde kruis bij laten zetten.

Ploegbaas Patrick Lefevere wil Groenewegen strafrechtelijk vervolgen. Waar dat toe gaat leiden is onbekend, wel is zeker dat als er strafrecht zou bestaan voor lichaamsdelen van sporters, de rechterarm van Dylan Groenewegen op de zwaar beveiligde afdeling terecht zou komen. Vergeleken met die arm zijn de elleboog van Jan Wouters en de tanden van Luis Suárez lieverdjes. Het grootste verschil tussen voetbal en wielrennen is dan ook de afstand tot het ziekenhuis. Je moet van goeden huize komen om de tegenstander een traumahelikopter in te voetballen, in wielrennen is dat in een handomdraai geregeld. Elke renner draagt in potentie het noodlot van de anderen bij zich. De verwondingen die hele pelotons riskeren, maakt dat als een sport gelijk staat aan oorlog dat niet voetbal is, maar wielrennen.

Donderdag zat Groenewegen weer in Amsterdam, mogelijk uren door berichten te scrollen. Zelf had hij alleen een gebroken sleutelbeen. Nadat bekend werd dat Jakobsen buiten levensgevaar was, tweette hij een paar regels. Hij zei dat hij alleen aan Fabio kon denken. Als rechtshandige zal hij de tweet hebben verstuurd met de hand aan dezelfde arm waarmee hij Jakobsen op topsnelheid dat geïnduceerde coma in duwde. Als Groenewegen zijn ogen sluit, ziet hij iedereen weer vallen en wil hij met heel zijn hart terug naar woensdag, naar een paar seconden voor 18 uur en 28 minuten, om daar het onheil aan de ketting te leggen.

Carolina Trujillo is schrijfster.

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.