‘Ik vind mijn huis fijn, maar ik houd niet van alleen zijn’

Spitsuur Ali Hasani (28) kwam vijf jaar geleden naar Nederland. Hij leerde zichzelf Nederlands en heeft nu zijn eigen klusbedrijf. Sinds een jaar heeft hij een vriendin, die in geboorteland Iran woont. „Mijn doel is makelaar te worden.”

Foto’s David Galjaard

Ali: „Ik vind het leuk om vroeg wakker te worden. Dan kan ik rustig aan doen, even tien minuten stilzitten en bedenken wat ik vandaag wil doen. Meestal sta ik rond half zeven op. En dan ga ik douchen, ontbijten. Altijd met een kopje thee, geen koffie. Van koffie word ik juist moe.

„Dan bereid ik mijn werk voor, kijk welke spullen ik nodig heb en zet die in mijn busje. Acht maanden geleden begon ik een eigen klusbedrijf, Tidahome. Tida is Persisch voor stralen, licht. Een stralend huis, dus. Mijn specialiteit is schilderen. Maar ik leg ook laminaat en doe kleine timmerwerkzaamheden. Nu, in de zomer, is er vooral veel schilderwerk. Naast de klussen verkoop ik online wat spullen, via Amazon en bol.com. Laptophoezen bijvoorbeeld. Binnenkort wil ik ook kwasten verkopen.

„Ik heb meer dan twee jaar zonder verblijfsvergunning in Nederland gewoond. In die twee jaar heb ik vrienden, die een huis kregen bijvoorbeeld, geholpen met schilderen. Toen ik een vergunning kreeg, ben ik voor een klusbedrijf gaan werken. Al na een paar maanden wilde ik mijn eigen bedrijf. In Iran werkte ik ook in de bouw, niet als bouwvakker, maar ik regelde inkopen en personeelszaken. Daardoor ken ik het werk wel. Ik heb in Iran ook gewerkt als goudsmid, in het bedrijf van mijn familie. En ik heb allerlei andere dingen geprobeerd, maar klussen blijft het leukst. Sommige dingen wist ik nog, andere dingen leerde ik in dienst bij het klusbedrijf. En als ik nu niet helemaal precies weet hoe ik iets aan moet pakken, leer ik het via filmpjes op YouTube.”

Andersdenkend

Ali: „Ik ben nu bijna vijf jaar hier. Ik was 23 jaar toen ik hier kwam, alleen. Ik ben christelijk, en dat kan niet in Iran. Het verhaal is te groot om te vertellen, maar ik zou opgepakt worden als ik niet wegging. Mijn ouders, mijn broers en zus zijn nog daar, ik heb regelmatig contact met ze via Skype en WhatsApp. ‘Als jij gelukkig bent, zijn wij dat ook’, zeggen ze. Eerst accepteerden ze niet echt dat ik anders dacht, en dat ik andere dingen wilde, en dat ik christen werd. Ze wilden ook niet dat ik wegging. We hebben zes maanden geen contact gehad. Maar dat kwam stukje bij beetje terug.

„Ik zat in Grave toen me gezegd werd dat ik Nederland moest verlaten. Via de kerk leerde ik iemand van een stichting uit Nijmegen kennen, die hebben mij geholpen, en ik heb er ook gewoond. Toen ik na tweeënhalf jaar voor de tweede keer naar de immigratiedienst ging, kreeg ik wel meteen een verblijfsvergunning. Ik heb anderhalf uur gepraat. Waarschijnlijk heb ik het de eerste keer niet goed uitgelegd of iets dergelijks. In die drie jaar heb ik heel veel boeken gelezen, om Nederlands te leren. Ik dacht: ik heb zoveel tijd en niks te doen. Dus zat ik vijf uur per dag in de bibliotheek.”

Zelfhulpboeken

Ali: „Ik vind mijn huis fijn, maar het is niet leuk alleen te wonen, ik houd niet van alleen zijn. Mijn familie is groot, en ik ben gewend om veel mensen om me heen te hebben. Als ik ’s avonds thuiskom, ben ik vaak erg moe. Dan kook ik. En dan wil ik vaak gewoon een film kijken, of een serie. Of ik luister een boek. Ik luister vooral Perzische boeken, zelfhulpboeken, met lessen voor een succesvol leven. En dan bedoel ik niet succesvol in de zin van rijk worden, maar: hoe maak ik mijn leven beter? Ik heb er echt zo veel van geleerd. Het liefst wil ik ook een dag in de week een soort meditatie doen. Vier of vijf uur lang zit ik dan stil, denk ik aan niets. Je brein staat de hele dag aan, hierdoor krijg je weer nieuwe energie.

„Als ik vrij ben in het weekend, ga ik vaak naar vrienden. Ik heb vrienden, Iraanse mensen, door het hele land. Die ken ik vooral via de kerk. Mijn Nederlandse vrienden en kennissen zijn vooral vrouwen, met mannen kan ik minder goed communiceren. Op zondag ga ik, meestal een keer in de maand, naar een Iraanse kerk in Eindhoven. Daar spreken ze Perzisch, dat is voor mij makkelijker. Ik ken er veel mensen, het voelt een beetje als familie.

„En ik heb nu bijna een jaar een vriendin. Ze woont in Iran, haar spreek ik elke avond via WhatsApp, of we bellen terwijl ik kook bijvoorbeeld. Ik kende haar nog van vroeger, een tijd geleden kwam ik haar toevallig tegen op Instagram. In februari spraken we af dat we elkaar in Turkije zouden zien, want ik kan niet terug naar Iran. Maar een maand later kwam corona en ging de Iraanse grens nog dichter dan normaal.

„Ik ben heel positief, altijd al geweest. Als je goed doet, komen er vanzelf goede dingen jouw kant op. Dat geloof ik echt. Als ik op een dag wat meer geld heb, wil ik wat teruggeven aan goede doelen. Mijn doel is uiteindelijk makelaar te worden. Oude huizen opkopen, die opknappen met mijn team, en weer verkopen aan andere mensen. Daarvoor moet ik eerst nog een opleiding volgen, met de juiste mensen in contact komen. Ik weet niet hoe, maar op een dag gaat het gebeuren. In mijn leven loopt alles een beetje zo. Ik ga gewoon door en dan lukken dingen wel.”

Actuele vacatures

Meer vacatures

Uitgelichte artikelen

Meer artikelen