Opinie

Schuldgevoel

Marcel van Roosmalen

Ik kreeg een bericht met foto, afzender onbekend. „Zo zit uw moeder erbij in haar kamer.” Ik zag mijn moeder in een stoel voor het antieke kastje dat al een leven lang met haar meereist. Gered uit een brandend huis in Oirschot, omhoog getakeld naar een flat aan het Cloekplein in Presikhaaf, als centraal altaar in het ouderlijk huis en dan nu in dat woon-zorgcomplex in Mook. De laatjes vol met zegeltjes, sleutels, bankpassen en kleingeld. Onderin de kristallen glazen voor bezoek. Die geur als je een laatje opentrok, als ik wil, ruik ik het nog.

Ze zag er tevreden uit, voldaan is misschien een te groot woord.

Ja hoor, schuldgevoel.

Wel ageren, tot op televisie aan toe, tegen haar eenzame opsluiting, maar vervolgens niet langskomen toen ze haar hok weer uit mocht.

Ik hoorde mezelf richting de keuken roepen.

„Gaan we nog naar mijn moeder voor er een nieuwe lockdown komt?”

Ik heb haar trouwfoto met een punaise aan de muur boven mijn bureau geprikt, dus ik denk wel eens aan haar.

Glimmende trouwjurk, een boeket stevig voor haar borst in de boerderij van haar zus, mijn vader als een stokstaartje ernaast. Het is niet dat de hoge verwachtingen van de hoofden spatten, maar dat zie ik misschien zo omdat ik de afloop ken.

Het is dus niet dat ik niet aan haar denk, maar die gedachten gaan allemaal over het verleden.

‘Ja”, zei mijn zus vanaf een strandlaken in Bloemendaal, „de ene keer is ze niets, de andere keer valt het mee. Je kunt wel tegen haar praten, maar het dringt niet echt door. Ze vraagt nooit naar je, maar wist de laatste keer wel weer wie ik was. Dat is het hoogst haalbare.”

Mijn broer ging iedere zaterdag, soms wist ze een uur later al niet meer dat hij was geweest, verder wenste hij geen publiciteit.

Deze zaterdag moet het dan maar gebeuren, nam ik me voor, dan zakken we als laatsten af naar Mook. Misschien dat ze vanwege het mooie weer mee naar buiten mag.

„We gaan naar oma Velp”, zei ik tegen mijn dochters.

Geen reactie.

Ik herhaalde de mededeling.

„Waarom eigenlijk?”, vroeg de oudste terwijl ze een homp klei tegen het raam drukte.

Goede vraag.

Uit schuldgevoel, dacht ik terug, en ook omdat ik anders mijn bek moet houden als ze van hogerhand alsnog besluiten om haar weer in te sluiten.

Marcel van Roosmalen vervangt deze week Ellen Deckwitz, die op vakantie is.