‘De leegte hier helpt me om uit te zoomen’

Badgasten Wie zijn de vaste gasten van de Nederlandse stranden? De kust in portretten.

‘De meeste mensen werken veel en hebben daarnaast een beetje vrije tijd. Ik draai het om – ik begin met vrij en kijk daarna hoeveel tijd er over is om te werken”, zegt Marjolein Burgerhout (36). Ze heeft net haar gele Volkswagenbusje uit 1981 bij het strand van IJmuiderslag geparkeerd. De autoradio staat aan, ze zet thee, hond Feline snuffelt aan het duingras. Burgerhout begint de dag met een paar uur wandelen. Op dit strand mag haar hond het hele jaar los lopen, daarom komt ze hier, want op de meeste Nederlandse stranden moeten ze aan de lijn.

Acht jaar geleden werkte ze lange dagen en vele uren per week, ze gaf filosofieles en dansles. Ze was „aan het rennen zonder te weten waar naartoe”. Ik kan hard werken, dacht ze, maar kan ik ook langzaam zijn? Vertragen, stilstaan? „Ik besloot langzaamheidstraining te doen met mezelf.”

Ze minimaliseerde haar werkuren zodat ze net haar huur en eten kon betalen. Door haar nieuwe manier van leven had ze een paar jaar heel weinig geld te besteden, en toch kon ze genieten. „Uren rondzwerven in Amsterdam, dat had ik nog nooit gedaan.” Hoe reageerde haar omgeving? „Mensen vonden het zonde. Ze zeiden: ‘Je hebt talent, je kan zo veel. Dat moet je vertalen in succesvol werk’.”

Ze volgde een coachopleiding, gaf speechtrainingen en ontwikkelde een eigen dansles. Na een paar jaar kreeg ze „zonder ervoor te vechten, zonder mijn best ervoor te doen, de beste baan van de wereld in mijn schoot geworpen”. Iemand vroeg haar, vanuit haar ervaring van de afgelopen jaren, een training te ontwikkelen gericht op stressmanagement, voor studenten die bijna afstuderen en het bedrijfsleven ingaan. Na een pilot werd haar les direct ingevoerd voor alle masterstudenten aan de Universiteit van Amsterdam. Inmiddels heeft Burgerhout aan 1.400 studenten college gegeven en begeleidt ze haar eigen team van trainers.

Werk heeft ze lang geassocieerd met achter een bureau zitten, zegt ze. „Maar ik heb geen bureautijd nodig om mijn werk te doen. Tijdens een wandeling komen goede ideeën vaak vanzelf. De leegte hier en het kijken naar de golven die elkaar opvolgen, helpen me om uit te zoomen. Dan zie ik weer dat het leven een spel is dat ik mag spelen volgens mijn eigen regels.”