Reportage

Huilend houden mensen elkaars hand vast na de knal in Beiroet

Mega-explosie in haven Ruim honderd doden en duizenden gewonden vielen er bij enorme explosie; een nieuwe ramp voor het beproefde Libanon.

Kort na de explosie is het havengebied van Beiroet veranderd in een apocalyptisch landschap.
Kort na de explosie is het havengebied van Beiroet veranderd in een apocalyptisch landschap. Foto Ibrahim Amro/AFP

De eerste seconden waren als een aardbeving. In een café in de wijk Achrafieh, zo’n anderhalve kilometer van de explosies, springen de klanten onder de tafels. Dan, een onvoorstelbare knal die de oren doet suizen. Gegil. Iedereen wil vluchten maar niemand weet waarheen. In de toiletten achterin het gebouw houden jonge Libanese stelletjes huilend elkaars handen vast.

Wanneer de eerste schok voorbij lijkt, besluit ik te vertrekken. Terug naar huis, over met glasscherven geplaveide straten. Mensen rennen alle kanten uit, kijken elkaar verdwaasd aan, vragen wat er gebeurd is. Ze wijzen naar de dikke, roze-oranje rookpluim die aan de hemel optrekt. Was dit een bomaanslag van Hezbollah? Een luchtaanval door Israël? Het zou niet de eerste keer zijn.

Verpulverd

Het glazen voorportaal van mijn woning is verpulverd. De buren staan huilend op straat. Ik loop de trap op, open mijn voordeur en neem de schade op. Twee glazen deuren zijn kapot geblazen. Wat ruiten zijn gesprongen. De oranje kater, George, zit getraumatiseerd onder de tafel. Hij beweegt niet meer, maar is ongedeerd.

Dat geldt niet voor de rest van de stad. Weer op straat zie ik de eerste bloedvlekken op de stoep. Veel mensen zijn lichtgewond door rondvliegende glasscherven. Uit een auto kruipt een oude, met bloed besmeurde man. Met twee Libanezen zetten we hem op een plastic stoeltje en dragen hem rennend naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis.

Dat is het Sint George-ziekenhuis, een kilometer van het havengebied waar de explosies plaatsvonden. De ingang is ingestort. De elektriciteit uitgevallen. De dokters proberen uit alle macht een eerstehulpboeg op te zetten op het pleintje voor het ziekenhuis. Op de stoep zit een Ethiopisch dienstmeisje te huilen naast haar zwaargewonde collega. Ze ademt nog, maar dat geldt niet voor iedereen. Enkele slachtoffers worden al gereanimeerd.

Volg het laatste nieuws over de explosie in Beiroet in ons liveblog

Ik loop naar het havengebied: hoe dichterbij, hoe groter de verwoesting. In de oude wijk Gemmayze, bekend om zijn historische panden die de Libanese burgeroorlog overleefden, lijkt de oorlog teruggekeerd. Balkons zijn van de huizen afgereten. Auto’s liggen bedolven onder puin. Bebloede bewoners kruipen uit hun woningen.

Eenmaal bij het rampgebied aangekomen staat de zon al laag. Dikke zwarte rookpluimen stijgen op uit de haven. Containers en hijskranen zijn verschroeid. Opslagloodsen met de grond gelijkgemaakt. Helikopters vliegen af en aan om een aanhoudende brand te blussen. Achter de goud-zwarte dampen steekt de beroemde skyline van Beiroet af tegen de horizon. Het zijn apocalyptische beelden.

Opengehaalde armen

Ahmed Hanoush, een Syrische vluchteling die in een kantoor naast de haven werkte, staat verstijfd voor de ingang van zijn gebouw. Zijn armen zijn opengehaald door rondvliegend glas. Twee van zijn collega’s zijn net naar het ziekenhuis afgevoerd. „Ik weet nog steeds niet wat er gebeurd is”, stamelt de man. „In één klap werd alles donker.”

In de loop van de avond wordt de toedracht steeds duidelijker. De twee explosies zouden veroorzaakt zijn door een voorraad ammoniumnitraat die naar verluidt al sinds 2013 in het havengebied lag opgeslagen. Dodelijke nalatigheid lijkt het dus van de Libanese regering.

Almaar stijgt het dodental. Woensdagochtend stond de teller op honderd, aldus het Libanese Rode Kruis. Duizenden gewonden liggen in ziekenhuizen, maar vele zijn zelf beschadigd en kunnen de instroom niet aan. Ook het Sint George-ziekenhuis heeft inmiddels moeten sluiten.

Lees ook: Terwijl de elite feest, lijdt de gewone Libanees honger

De hele nacht ontvang ik berichtjes van Libanese vrienden. Hun huizen zijn ingestort, hun vrienden liggen in het ziekenhuis. Ze rouwen, maar zijn ook woedend. Woedend op een regering die weer eens verzuimd heeft om haar burgers te beschermen.

Voor hen voelen de explosies als een genadeslag. Libanon stond al aan de rand van de afgrond. Vanwege de corrupte zelfverrijking van een kleine politieke klasse kampt het land met een van de hoogste staatsschulden ter wereld. De munt is ingestort. Bijna de helft van de Libanezen leeft onder de armoedegrens.

Bodemloze put Libanon pagina 4-5