Joe Frazier en de verdwenen linkerschoen van de Amerikaanse sprinter Bob Hayes

Tokio 1964 De Olympische Spelen van 2020 in Tokio zijn uitgesteld. De Spelen van 1964 in Tokio gingen wél door. Wie deden daar mee en waarom waren zij opvallend? Aflevering 3: Bob Hayes.

Bob Hayes (rechts) wint zijn heat in de eerste ronde van de honderd meter, in een tijd van 10,5 seconde.
Bob Hayes (rechts) wint zijn heat in de eerste ronde van de honderd meter, in een tijd van 10,5 seconde. Foto GPU

Het had Bob Hayes in aanloop naar de finale van de 100 meter de nodige moeite gekost zijn zenuwen te bedwingen, maar eenmaal in de kleedkamer van het nationaal stadion in Tokio was de Amerikaanse sprinter volledig tot rust gekomen. Tot hij zijn tas opende en alleen zijn rechterschoen aantrof. Op dat moment sloeg de verbijstering toe.

In blinde paniek doorzocht Hayes zijn sporttas, in de hoop dat de schoen ergens in een spelonkje verstopt zou zitten. Hij griste, graaide, betastte elk plekje, maar vond geen schoen. Ontredderd gooide Hayes de inhoud op de grond om er zeker van te zijn dat de schoen niet ergens klem zat. Kijkend naar de vloer moest Hayes tot zijn afgrijzen vaststellen, dat de linkerschoen inderdaad ontbrak.

De wanhoop nabij klampte Hayes zijn toevallig passerende landgenoot Tom Farrell aan. Welke schoenmaat heb jij, vroeg Hayes aan de atleet die net een 800-meterrace erop had zitten. Maat acht, antwoordde Farrell, verrast door de ongebruikelijke vraag.

Ah, reageerde Hayes opgelucht, zijn maat, en ook nog van het type Adidas dat hij droeg. Of Hayes zijn schoen mocht passen? Dat mocht. De schoen voelde anders dan de zijne, dat wel, maar paste. En hij mocht ’m lenen. Hayes opgelucht, hij kon in ieder geval de finale lopen.

Enigszins tot rust gekomen gingen Hayes’ gedachten in de kleedkamer terug naar die ochtend in het Olympisch Dorp. Terwijl hij en zijn kamergenoot, verspringer Ralph Boston, poogden te relaxen, stormde Joe Frazier binnen. In aanloop naar zijn gevecht zocht de later wereldberoemd geworden bokser even ontspanning. Hij was helemaal hyper, zou Hayes later Fraziers gemoedstoestand beschrijven.

Kijkend naar de vloer moest Hayes tot zijn afgrijzen vaststellen, dat de linkerschoen inderdaad ontbrak

De bokser deelde wat schijnstoten uit, tot vlak bij de gezichten van Hayes en Boston. Op die frivoliteiten zaten de atleten niet te wachten, waarna ze Frazier vriendelijk verzochten de kamer te verlaten. Dat deed de bokser, maar niet na de tas van Hayes te hebben doorzocht, op zoek naar kauwgum. Die vond-ie, waarna Frazier, die later op de Spelen goud zou winnen, al kauwend het appartement verliet. Die Frazier zou toch niet…

Zijn gedachten veranderden toen Hayes naar de baan werd geroepen. Baan 1, helemaal binnen, uitgerekend de baan die hij haatte. Werd de start ook nog een tiental minuten uitgesteld, omdat uitgerekend baan 1 gerepareerd moest worden, nadat snelwandelaars die bij hun start van de 20 km-race hadden vernield.

Hoe opgefokt Hayes intussen ook was, het belette hem niet de race overtuigend te winnen, voor de Cubaan Enrique Feguerola en de Canadees Harry Jerome. Goud. Eindelijk had Hayes zijn grote doel bereikt. En dat op een geleende linkerschoen.

Later die avond, terug op zijn kamer zocht Hayes onmiddellijk zijn vermiste schoen. En hij vond ’m: onder het bedsprei. Tot zijn opluchting, maar vooral tot zijn woede. Die Frazier ook met z’n neurotisch gedrag, krijg je dit.

Bij hun eerstvolgende ontmoeting peperde Hayes de bokser goed in, dat hij ’m geen tweede keer zo’n kunstje moest flikken. Waarop Frazier beschaamd zijn verontschuldigingen aanbood. Waarschijnlijk de eerste en laatste keer in zijn leven, zou Hayes later zeggen.