Recensie

Recensie Muziek

The Chicks blijven trouw aan de snik en de banjo

Kort gezegd is het Amerikaanse trio The Chicks, voorheen Dixie Chicks, na veertien jaar herenigd om het gebroken hart van zangeres Natalie Maines te helen. Ze kozen een nieuwe naam (wegens de associatie met de ‘Mason-Dixielijn’, die het Noorden van het Zuiden scheidde tijdens de Amerikaanse burgeroorlog) en maakten een prachtig album. De liedjes lijken opgewekt, maar de toon is geladen. Als een tumbleweed rolt Gaslighter door geschroeide vlakten van razernij, wrok en eenzaamheid.

The Chicks, die begin deze eeuw door het countrypubliek werden verketterd om de publieke opmerking dat ze „zich schaamden om net als Bush uit Texas afkomstig te zijn”, bleven trouw aan de snik en de banjo. In het exuberante titelnummer met massale koorzang, en in het opgewonden ‘Texas Man’, snerpt de steelgitaar net zo gretig als Maines’ schrille zangstem. Net zo pijnlijk zijn ballades als ‘Set Me Free’ en ‘March March’ – Maines’ strijdlustige ode aan haar ‘army of one’.