De Ierse band Fontaines D.C.

Foto Pias

Interview

‘Rock-’n-roll is niet langer een vorm van rebellie’

Interview Fontaines D.C. De Ierse indierockband Fontaines D.C. werd bij zijn debuut vaak in één adem genoemd met postpunkfenomenen Shame en Idles. Inmiddels heeft de band een eigen stem, zo bewijst het nieuwe, tweede album A Hero’s Death.

Een lange pauze van het toeren, hadden de bandleden van de Ierse groep Fontaines D.C. zich voorgesteld na de drie jaar waarin ze praktisch op elkaars lip zaten. De beginjaren van de band, de opname van debuutalbum Dogrel en de lange tournee die erop volgde, waren intens.

Zanger Grian Chatten, gitaristen Conor Curley en Carlos O’Connell, bassist Conor Deegan en drummer Tom Coll waren nog nauwelijks bekomen van het succes dat hen als jonge honden van de Ierse indierock toekwam, toen ze alweer genoeg materiaal hadden verzameld voor een nieuw album. Toen dat klaar was, namen ze voor onbepaalde tijd afscheid van elkaar, niet wetende dat de coronapandemie hen langer uit elkaar zou drijven dan verwacht.

Conor Curley, gestrand in New York, en Grian Chatten, thuis in Ierland, gebruiken de gezamenlijke Zoom-sessie in eerste instantie om elkaar hartelijk te begroeten. „Het is een rare tijd”, zegt Curley. „We waren ons aan het voorbereiden op een heftig festivalseizoen en nu is het maar afwachten wanneer we weer spelen kunnen. Een band als de onze bloeit op wanneer we veel optreden. Ons album is twee maanden uitgesteld. Hebben mensen nog wel interesse als ze ons niet live kunnen zien?”

Ruwe schoonheid

Curley hoeft zich om de kwaliteit van zijn muziek geen zorgen te maken. Fontaines D.C.’s nieuwe album A Hero’s Death is een wonder van urgentie en ruwe schoonheid. Bij het debuut werd de band uit Dublin in één adem genoemd met twee andere aanstormende postpunkfenomenen: Shame en Idles. Inmiddels hebben ze alle drie hun eigen stem en stijl gevonden. Fontaines D.C., dat zich op Dogrel nog liet voorstaan op hun diepe wortels in cultuur en geschiedenis van Dublin, slaat de vleugels uit. De muziek is rijker en indringender, maar ook somber, slepend en compromisloos. „Just dying for a cause”, formuleert Chatten de zoektocht naar het bestaansrecht van de band in ‘I Don’t Belong’.

Vanaf zijn bankstel in Dublin vertelt Grian Chatten hoe boeken lezen, poëzie schrijven en nadenken over de staat van de wereld belangrijker voor hem zijn dan het hectische rock-’n-rollbestaan. De dertig maal herhaalde zin „Life ain’t always empty” uit het titelnummer ‘A Hero’s Death’ leende hij van de Ierse schrijver Brendan Behan (1923–1964) uit diens toneelstuk The Hostage.

„Thuiszitten bevalt me goed”, zegt Grian Chatten. „Zo lang als nodig is. Het leven on the road is tamelijk eenzijdig. Het creatieve proces heeft er baat bij als je soms eens even stilstaat bij wat je drijfveren ook alweer waren. Vroeger moest ik naar buiten om inspiratie op te doen; tegenwoordig maak ik lange wandelingen langs de straten in mijn hoofd.”

Conor Curley was niet blij met het stempel ‘postpunk’ dat Fontaines D.C. in het begin kreeg opgeplakt. „Ik vond het een benauwende term. We zijn te jong om het oorspronkelijke punktijdperk meegemaakt te hebben. In het begin waren we misschien een punky gitaarband en speelden we onze nummers met een soort van doodsverachting. Intussen hebben we geleerd hoe we ons spel kunnen temperen en zijn we beter geworden in het arrangeren van de songs. Het verleden speelt nauwelijks een rol bij de manier waarop we muziek maken.”

Lees ook: Postpunk van Fontaines D.C. komt traag op gang

Authentiek

Rock-’n-roll is niet langer een vorm van rebellie, vindt Grian Chatten. „Als je honderd mensen bij elkaar zet en 99 van hen zijn rockers en punks, dan is de enige jazzpianist die daar rondloopt de ware rebel van het gezelschap. Ik zocht rebellie eerder in de boeken van James Joyce, Brendan Behan en andere Ierse schrijvers die in het diepste van hun geest afdaalden. Het eerste album was in belangrijke mate beïnvloed door die schrijvers en onze Ierse wortels. De nieuwe plaat komt veel meer uit onszelf.”

Hoe zit het in dat verband met het Behan-citaat in het titelnummer? „Ik had die woorden ‘Life ain’t always empty’ al langer in mijn hoofd en ik kan me goed vinden in de dualiteit ervan. Je kunt het cynisch opvatten: het leven is waardeloos en je moet zoeken naar een lichtpuntje. Maar ik zie vooral de positieve kant: maak van je leven wat je ervan maken kunt. Brendan Behan, maar ook The Dubliners en The Pogues droegen een authentiek Iers levensgevoel uit. Omdat wij aan hun boeken en muziek zijn blootgesteld, stroomt dat levensgevoel door onze aderen. We geven er onze eigen draai aan.”

Zanger worden van een rockgroep was nooit zijn gedroomde levensvervulling, zegt Chatten. „Ik zou perfect tevreden zijn als ik alleen nog maar poëzie schreef en me geen zorgen hoefde maken over toerschema’s en albumreleases. In die zin is dit gedwongen oponthoud geen totale ramp, zolang we financieel ons hoofd boven water kunnen houden. Als we weer gaan toeren doen we dat met nieuwe energie en een nieuwe missie.”

A Hero’s Death van Fontaines D.C. verschijnt 31 juli bij PIAS. Volgend jaar juni staat de band op Best Kept Secret, dat een groot deel van het afgelaste programma naar de 2021-editie heeft kunnen tillen.