Brieven

Genocide

Keizer Wilhelm II verdient geen Nederlands eregraf

Foto HH / ANP

De discussie rond Black Lives Matter richt zich in Nederland vooral op het Nederlandse koloniale verleden en lijkt zo een belangrijke speler uit het verleden te hebben gemist. In Duitsland maakte de genocide op de Herero en de Nama in Namibië tussen 1904 en 1908 veel los, zowel onder academici als in de samenleving. Na een reeks academische publicaties van vooral Jürgen Zimmerer en Sebastian Conrad werd kritischer gekeken naar de rol van Keizer Wilhelm II en diens regeringen in het koloniale optreden. Waar het in Nederland vanzelfsprekend lijkt om de rol van Nederlandse zeehelden en VOC-handelaren te bevragen, wordt een bredere analyse van de Europese ‘Verflechtungsgeschichte’ overgeslagen. Een gemiste kans. Wordt het niet tijd voor Nederlandse historici om de moderne Europese geschiedenis vanuit een nieuw perspectief te bekijken? Keizer Wilhelm II, drijfveer achter de Eerste Wereldoorlog, aanstichter van de Herero- en Nama-genocide en openlijk racist, heeft immers in Doorn zijn laatste rustplaats. Tot op heden ligt hij er relatief onomstreden in een mausoleum opgebaard. In geen enkel ander Europees land had iemand met zijn aanzien de blootstelling aan een publieke discussie kunnen ontlopen. Kan Nederland het zich wel veroorloven om een laatste rustplaats te bieden aan deze man? Ik denk het niet.