Recensie

Recensie Muziek

Analoge synthesizerfunk en drillende baslijnen

De albums van de mysterieuze Japanse producer Shinichi Atobe vinden altijd op dezelfde manier hun weg naar de platenwinkel. Een ongemerkte cd met alleen een lijstje tracktitels ploft op de mat bij labelbazen en experimenteel duo Demdike Stare. Zo belandde Heat (2018), een juweel van een deephouse-album op de nodige jaarlijstjes. Op opvolger Yes staat Atobe zichzelf meer vrijheid toe binnen de strakke kaders van zijn house, die minimalistisch en melancholisch is in de basis. Water is een doorlopend thema in de tracktitels en dat vrije vloeien hoor je in de analoge synthesizerfunk in ‘Ocean 7’, de klassieke piano-akkoorden uit de begindagen van house op ‘Lake2’ en de drillende pudding van een baslijn in funky dansvloerkraker ‘Ocean 1’. Yes begint als technotrack maar eindigt jubelend. Op ‘Rain 3’ hoor je de houten marimbatoetsen razendsnel druppelen alsof een duizendpoot over de toetsen schiet. Op ‘Heat’ kruipt Atobe uit zijn schulp. Het maakt zijn housemeditaties des te interessanter.