Hij ontbeet met een gehaktstaaf

Over sterfte Wie zijn de mensen die overleden aan het coronavirus? In deze aflevering: voetballer Henk "Kappertje’ Overgoor. (75)

Henk Overgoor
Henk Overgoor Foto privé-collectie

Henk ‘Kappertje’ Overgoor (75) wilde het niet weten als hem iets zou mankeren. Hij was fit en altijd vitaal. Op twee nieuwe heupen na en behandelingen aan de knie, de voet en wat pijn in de rug. „Dat zijn gezonde ziektes”, vond hij. De clubicoon van De Graafschap mankeerde niks en moest ook niks mankeren, zegt zijn zoon Robert. „Want dan zou hij de wereld bij elkaar vloeken.”

Al ging het tijdens zijn voetbalcarrière bijna mis. Toen het grote Feyenoord in 1973 langskwam op de Vijverberg in Doetinchem stonden de Rotterdammers na een kwartier op een 3-0 voorsprong. De wedstrijd leek gespeeld. Maar het werd 1-3, toen 2-3 en nog voor rust schoot Overgoor de 3-3 in de kruising.

Tijdens het vieren van het doelpunt sprong hij in de lucht en verslikte zich in een stuk kauwgum. De scheidsrechter zag het niet, het spel ging door. Teamgenoot Guus Hiddink schopte een speler onderuit, het spel kwam stil te liggen en hij klopte Overgoor op zijn rug. Hiddink kreeg geel en de wedstrijd eindigde in 5-7 voor Feyenoord. Maar Overgoor was gered.

Een paar jaar later, tijdens Overgoors laatste wedstrijd voor de Superboeren tegen FC Groningen, ging het weer mis. Overgoor maakte een sliding, rolde door en brak zijn onderbeen op zeven plaatsen. De dokter gaf hem een genezingskans van minder dan 5 procent. Het been moest er af.

Maar dat liet Henk niet gebeuren. Met blessures kon hij leven, daar waren oefeningen voor. Na een jaar of vier revalideren maakte hij zijn rentree bij het Duitse SV Vrasselt uit Emmerik. De 38-jarige Overgoor schoot meteen de winnende goal binnen. „Een knokker, een bikkel was hij”, zegt zoon Robert.

Een knokker, een bikkel was hij

Robert zoon

Voetballen bij De Graafschap deed je in die tijd nog voor de eer. Henk werkte van zes tot drie uur in een fabriek in het Duitse Anholt. Daarna verruilde hij de werkbroek voor het voetbalbroekje en vertrok naar de training. Zijn vrouw Ans (75) en twee kinderen Robert en Norbert (51 en 49) zagen hem in het weekend op het voetbalveld, al dan niet spelend aan de rechterflank. Thuis was hij weinig en hoefde hij niet veel te doen. Robert: „Hij is enorm verwend door onze moeder.”

Hij bleef zijn hele leven in Gendringen wonen. Als jongste en kleinste telg uit de kappersfamilie kreeg hij de bijnaam ‘Kappertje’. „In Gendringen is niemand die niet kon zeggen waar Kappertje Overgoor woont”, vertelt Robert.

De jongen die op 13-jarige leeftijd al in het eerste elftal van Gendringen kon debuteren, maar door de scheidsrechter werd tegengehouden omdat hij nog geen zestien jaar was, bleef zijn hele leven met voetbal bezig. Pas op 64-jarige leeftijd hing hij de kicksen aan de wilgen. Kicksen die altijd schoon waren; modder veegde hij er tijdens de wedstrijd af. Maar een afscheidswedstrijd van De Graafschap waarvoor hij bijna 400 wedstrijden speelde, kreeg hij nooit.

Henk ging soms mee op de zakenreizen van zijn zoon, commercieel manager bij een transportbedrijf. Onderweg bespraken ze alles over elkaars leven en net over de grens bij Breda stopten ze bij een tankstation. „Om tien uur ’s ochtends had hij al zin in een gehaktstaaf”, zegt Robert. „Maar alleen aan de gehaktstaaf wilde hij niet, dus stonden we daar allebei ’s ochtends met een gehaktstaaf in de hand.” Robert beschrijft zijn vader als „een hele lieve vriend voor mij en mijn broer.”

Gaatje in de lens

Op een maandagmorgen afgelopen april werd Robert gebeld, dat vader aan één oog niks meer zag. In het ziekenhuis in Nijmegen werd hij geholpen aan een gaatje in de lens. De dag erna had hij het koud, was grieperig.

Een week later moest hij toch maar naar het ziekenhuis vanwege een ruisje in de longen en een laag zuurstofgehalte in het bloed. Hij bleek een dubbele longontsteking te hebben. Plus corona.

Henk moest op de intensive care onder narcose, maar met een dag of tien zou hij weer thuis zijn. „Het werd een neerwaartse achtbaan ”, zegt Robert. ’s Ochtends kregen ze een telefoontje dat hij stabiel ademde, ’s middags dat het niet goed ging. De volgende ochtend dat hij aan de beterende hand was, ’s middags ging het weer achteruit. „En zo ging het twee weken.”

Op 23 april werd de familie gebeld. Er waren longfoto’s gemaakt en Henk zou een dubbele longtransplantatie moeten ondergaan. Dat bleef hem bespaard. Die middag werd hij onder begeleiding van zijn gezin van het zuurstof gehaald. „Hij heeft er gelukkig nooit wat van gemerkt”, zegt Robert.

Bij het afscheid brachten de supporters van De Graafschap Kappertje een laatste eerbetoon. De crematiewagen werd met applaus ontvangen, geflankeerd door spandoeken en fakkels. Op de kist lagen twee shirts. Het rode van VV Gendringen en het blauwe van De Graafschap.