De kicks voor niks van Joy Delima: ‘Het blijkt dat ik erg van de natuur hou’

Geheime tuin Corona voorspelt een crisis voor de consument. Machteld van Gelder herinnerde zich de Kicks voor Niks van Van Kooten en De Bie en gaat deze zomer op zoek naar dit kosteloze geluk. Deze week bij: Joy Delima.

Illustratie Sharon Coone

‘Vlak bij mijn huis is een plek waar ik weleens ga zitten om wat rust op te zoeken. Midden in het Westerpark is een stadstuin, of een broedtuin. Vanaf 15 juni is die open voor bezoekers en daar kun je gaan zitten, maar gek genoeg doet bijna niemand dat. Of weet bijna niemand dat, dat kan ook. Daar ga ik dus weleens zitten om te kijken naar het water, de libellen en naar het hoge riet. Er is een wankel bruggetje. Het is zo verrassend idyllisch, een minivakantie bijna. Eerst besefte ik het niet, maar het blijkt dat ik erg van de natuur hou, ook al ben ik er niet echt mee opgegroeid. Een fijn gevoel om te ontdekken dat je je kunt verstoppen in zo’n tuin. Waarom niemand het kent, begrijp ik eigenlijk niet.

„Oorspronkelijk ben ik Rotterdammer, ik woonde 21 jaar in hetzelfde huis, mijn ouderlijk huis. En nog steeds ga ik graag, wanneer ik maar kan eigenlijk, terug naar mijn ouders om me te ontspannen en te laten verwennen. Ja, als ik aankom op Rotterdam Centraal, dan voel ik me meteen thuis. Met de auto van mijn vader zonder navigatie lekker door de stad rijden. Misschien gek maar ik ben er best trots op dat ik Rotterdammer ben. Ik heb soms lang nodig om me op een nieuwe plek thuis te voelen. Sinds een jaar woon ik in Amsterdam met een huisgenoot. Een geheime tuin als die in het park, waar je achter een rietkraag even helemaal alleen kan zijn, en ook nog eens in de natuur, dat doet me goed.

„Vooral de afgelopen weken in quarantainetijd was ik blij met die plek. Maar in huis vond ik ook iets leuks om te doen; ik bakte brievenbusbrownies. Je koopt dan platte doosjes bij de kantoorboekhandel, doosjes die door de brievenbus kunnen. Je brownies moet je dan zo bakken, dat ze daar precíés inpassen. Daar ben ik nog best even mee bezig geweest, maar ik had het al snel door, want ik heb altijd van bakken gehouden. En zo heb ik brownies gestuurd per post aan familie, aan mijn ouders, aan vrienden – je staat versteld hoe blij mensen zijn met echte post. Je moet dan wel liefst begin van de week bakken en versturen, dat je brownies niet het hele weekend bij de post liggen te wachten op bezorging.

Joy Delima. Foto Minousch Remie

„Ik hou ervan om naar mensen te kijken maar ik heb het ook nodig voor mijn werk. Voor het schrijven, want ik haal er inspiratie uit. Mensen gedragen zich zo anders dan wij als acteurs zouden spelen. Als je ziet hoe raar sommige mensen bijvoorbeeld lopen. Als wij dat zouden spelen, zou je denken: dat is veel te groot. Maar je ziet het echt. Sterker nog, echte mensen zijn het gekst, gekker nog dan hoe wij spelen. Ik probeer alles op te slaan en te onthouden, ook dialogen. Want als ik alles zou schrijven en spelen vanuit mijn eigen perspectief, dan zou het nooit lukken om tien personages te creëren die ook absurd of racistisch zijn, zoals nu in mijn voorstelling Stamboom Monologen.

„Overal kun je personages vinden. Toen ik werkte in een superfancy restaurant heb ik goed opgelet hoe kakkers zich gedragen, hoe ze praten en hoe ze zitten, alles onthou ik. Hele blije mensen, ook zoiets. Of mijn ouders. Witte dronken mannen. En ook de typisch plat-Rotterdamse mensen in Crooswijk. Er is zoveel tussen alle uitersten in. Ik merk dat ik speel met de gedachte om te blijven schrijven, dus ik ben in gesprek met mensen daarover. In elk geval het schrijven van een boek. Met de research ben ik al begonnen. Want ik heb verhalen in me en die wil ik kwijt. Maar nu eerst de hele maand augustus Stamboom Monologen!”