‘De kinderen hebben me nooit zien huilen’

Dit ben ik Iedereen heeft verschillende identiteiten. Hoe worden we wie we zijn? Deze week: Janna Chaglamdjian (56), eigenaresse van een goedlopende bloemenzaak in Rotterdam.

‘Mijn klanten hebben in de buurtapp aan andere bewoners gevraagd om bloemen bij mij te kopen. Of cadeaukaarten. Zonder hun steun had ik de coronacrisis niet overleefd, godzijdank mochten we open blijven. Met Moederdag stond mijn oudste zoon voor de winkel met een oranje hesje. Maximaal drie klanten mochten de winkel in, zo konden we toch een mooie omzet draaien.

„Ik kom uit Abchazië. In 1994 vluchtte ik met mijn man en twee kinderen van vier en vijf jaar oud naar Nederland. Ik was 29 jaar. Wij zijn Armeniërs. Er was een burgeroorlog, we konden niet blijven. Veel te gevaarlijk. Eigenlijk is daar nog steeds ellende. We vroegen asiel aan.

„Na 22 maanden werden we afgewezen. Het was burgeroorlog, geen officiële oorlog, was de uitleg. Hoezo? Maakt dat uit? Oorlog is oorlog. Georgië is veilig, zei de IND, ga maar naar Tblisi. Wat moest ik met mijn gezin in Tblisi?

„We hebben beroep aangetekend tegen de afwijzing. We mochten de behandeling niet in Nederland afwachten. Maar we wilden niet weg en klopten aan bij de Pauluskerk in Rotterdam. Dominee Visser, die daar toen nog zat, hielp ons aan een tijdelijk adres. Na een paar weken kregen we een kamer. Op die kamer hebben we negenenhalf jaar met z’n vieren gewoond. Dat waren moeilijke jaren. De kinderen hebben me nooit zien huilen. Dat wilde ik niet. Ik wilde dat ze zo normaal mogelijk opgroeiden.

„Ik heb Nederlands geleerd met hulp van een Nederlandse vrijwilligster. In Abchazië had ik Russische Taal- en Letterkunde gestudeerd. Dat maakte het leren van een taal makkelijker, denk ik. Mijn man is opgeleid als automonteur. Ik deed allerlei vrijwilligerswerk. Je mag niet werken als je geen papieren hebt. Mijn man deed vrijwilligerswerk in de nachtopvang bij de Pauluskerk. Hij smeerde boterhammen voor de daklozen.

Van de bank kon ik geen geld lenen. Ik had geen onderpand. Vier gezinnen, vrienden van ons, hebben me het startkapitaal van 20.000 euro geleend. Ik ben altijd tegen de juiste mensen aangelopen.

„Rita Verdonk was toen minister van Vreemdelingenzaken. Iedereen vond haar keihard. Zij kwam naar de Pauluskerk. Dominee Visser vertelde haar ons verhaal. Niet lang daarna werden we op een zondagochtend gebeld. Het was onze advocaat die even naar kantoor was gegaan en daar een brief had gevonden: we kregen een verblijfsvergunning! Het was de dag dat Saddam Hoessein werd opgepakt. ‘We got him’, hoorde je de hele dag. ‘We got him!’ heeft voor ons een heel andere betekenis.

‘Het duurde nog een tijd voordat we écht de papieren hadden. Dat is heel Hollands. Je moet een verzekering hebben om een uitkering aan te vragen En je moest een uitkering hebben om een verzekering aan te vragen. En je moet ook nog een woonadres hebben. Maar je krijgt geen woning zonder verzekering en zonder uitkering. De Pauluskerk heeft ons enorm geholpen. Je hoort wel eens dat er mensen zijn die frauderen met uitkeringen. Dat vind ik gewoon knap. De regels zijn zo strikt!

„Wij wilden zo snel mogelijk van de uitkering af en aan het werk. Mijn man vond een baan als conciërge. Ik solliciteerde als bloemenverkoopster bij een bloemenwinkel op het station. Daar leerde ik de namen van alle bloemen. Ik deed cursussen: van bruidsboeketten tot rouwstukken maken. Tot ik dacht: ik ga voor mezelf beginnen.

„Van de bank kon ik geen geld lenen. Ik had geen onderpand. Vier gezinnen, vrienden van ons, hebben me het startkapitaal van 20.000 euro geleend. Ik ben altijd tegen de juiste mensen aangelopen. Een geluk. Toen we nog illegaal waren, hebben vrienden voor ons een vakantie van twee weken geboekt en betaald. Ze schaamden zich ervoor dat wij op één kamer moesten wonen.

„Uiteindelijk vond ik dit pand en ben ik Janna’s Bloemenpleintje begonnen. Op 06-06-06 gingen we open. Ik schrok toen ik die datum zwart op wit zag. Het getal van de duivel! Dat staat in Openbaringen. Een goede vriendin kwam bij me werken. Ik zei tegen haar: We moeten met liefde en door te bidden het getal veranderen in 07-07-07, het getal van God. Dat was veertien jaar geleden. Dat is gelukt. Ik heb vanaf de eerste dag alle vaste lasten kunnen betalen, al duurde het twee jaar voordat ik winst ging maken. Nu ben ik gewoon erg trots.

„Soms mis ik mijn geboorteland. Maar het land dat ik mis, bestaat niet meer. Ik ben gehecht geraakt aan dit land, al was het aanvankelijke welkom niet heel warm. Maar tellen en dromen doe ik in het Armeens.”