Opinie

Drie eurocent

Marcel van Roosmalen

Ik werd van verschillende kanten geattendeerd op het nieuwtje van de dag: de rechter oordeelde dat winkelketen Action ten onrechte een medewerker van het filiaal Velp ontsloeg omdat hij na afloop van een werkdag een tasje van drie eurocent bij de kassa had gepakt. Om eerder gekochte spullen in te doen.

Het waren allemaal mensen uit de omgeving van Arnhem, ik denk dat ze hoopten dat ik op deze plaats tekeer zou gaan tegen Velp, maar zo zit ik helemaal niet meer in de wedstrijd. Mensen die de regels strikt naleven heb je overal, daar is niets Velps aan. Ik begin juist steeds meer van Velp te houden, heb zelfs wroeging dat ik toen ik er woonde niet zag waar ik nu wel oog voor heb. Velp is een lust voor het oog, er zijn daar een geweldige boekhandel en een fijne wijnzaak, er staan prachtige bomen en bovendien hebben de mensen er een goed gevoel voor humor. Ze durven te lachen om zichzelf.

Gelukkig raapten het AD en RTL Nieuws het nieuws met plezier voor mijn neus op, daarmee waren de mensen die allemaal hetzelfde willen vinden wel bediend. Clickbait om te scoren, bijna net zo goedkoop als Action zelf want ondertussen was ik door al dat nieuws terug in dat filiaal op winkelgebied Den Heuvel.

Mijn ouders in hun nadagen, arm in arm door de Action, alsof ze over de TEFAF in Maastricht liepen. Mijn moeder voor een zee van gekleurd plastic: „Wat vind jij een mooie vaas, Wil?”

Mijn vader vond ze „allemaal mooi”.

Wandelend terug naar huis, thuiskomen en dan die paniek: huissleutels kwijt.

Paspoort kwijt, rijbewijs kwijt, portemonnee kwijt, bankpas kwijt, wandelstok kwijt, muts kwijt, boodschappentas kwijt, handschoenen kwijt.

Alles kwijt.

Het lag altijd bij de Action, dat werd voor mijn moeder pas een probleem toen ze mijn vader kwijtraakte, want toen was er niemand meer die zei dat ze bij de Action geweest was.

De laatste keer dat ik bij die Action kwam, voor haar bankpas, was ze haar leven al kwijt.

We vonden het even terug bij het leegruimen van het ouderlijk huis.

De werkkast onder de trap leek wel een filiaal van Action, het rook er zelfs naar Action. Vier identieke roze gieters met een tuit die de slurf van een olifant moest voorstellen, sprongen het meest in het oog.

Ik heb ze aan mijn dochters gegeven.

Als ik ze ermee zie sjouwen, denk ik aan mijn ouders, winkelend bij Action, tevreden met niets. Ik denk er nu ook een tasje van drie eurocent bij, dat wil ik niet, maar het is wel zo.

Marcel van Roosmalen schrijft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.