Muziekagent Mike Bindraban: ‘We moeten het vanuit huis gaan doen’

Coronaweekboek cultuur Boeker Mike Bindraban blijft, ondanks dat zijn artiesten niet kunnen reizen, hoopvol. “In een omzetloos jaar moet je flink snijden.”

In de serie Coronaweekboek Cultuur praat NRC wekelijks met mensen uit de cultuursector. Van kunstenaar en muzikant tot galeriehouder en theaterdirecteur: hoe slaan zij zich door de coronacrisis? Wat zijn de effecten op hun leven en werk? Hoe zal deze crisis de kunstwereld veranderen?

Foto Eddy Westveer

Hij staat op het punt naar Sint Maarten te vliegen, het eiland van zijn jeugd. „Even terug naar de basis”, wil hij. Een broodnodige rustpauze na een jaar waarin hij niet alleen zijn huwelijk zag stranden, maar de coronacrisis ook de muziekindustrie compleet veranderde en zijn musicagency Good Music Company een noodstop maakte. Vorige week ruimde Bindraban met zijn zakelijk partner Jurjen Mooiweer hun kantoor leeg in het Groothandelsgebouw in Rotterdam. Geen einde, onderstreept hij, maar ze moeten „terug naar de loopgraven”.

Twee vrienden, een temperamentvol jurist en een down to earth bedrijfskundige, begonnen in 2011 samen de Good Music Company. Met een persoonlijke, familiaire aanpak storten ze zich op artiesten in de nieuwe, moderne jazz en aanverwante stijlen. De Amerikaanse band Snarky Puppy, pianist Shai Maestro, trompettist Avishai Cohen, drummer Makaya McCraven, de Noorse trompettist Matthias Eick; ze zitten allemaal in het artiestenroster voor wie zo’n 300 shows per jaar in 30 verschillende landen worden geregeld. Met „creatief zijn, progressief denken en vooral niet moeilijk doen” werd de Good Music Company een opvallende speler naast grote agency’s.

Inmiddels is alles nu naar voorjaar 2021 verschoven

„In maart werden de eerste shows gecanceld in China en Japan”, vertelt Bindraban. „Toen kwam Italië. En daarna ging een groot festival in Zwitserland, Cully Jazz, niet door. We voelden: dit gaat overal zo lopen. Eerst begonnen we shows op te schuiven naar juni. Toen zoveel mogelijk naar oktober, november. En inmiddels is alles nu naar voorjaar 2021. Dat is pittig. Zo’n 200 shows. Heel de omzet van dit jaar is weg.

„Aan allebei de kanten is het mis. De internationale muziekwereld ligt stil: artiesten kunnen niet reizen en optreden. En de afzet ligt stil, de podia kunnen weinig tot niets. Wij zitten er precies tussenin. Dan ga je nadenken. Hoe kunnen we blijven drijven?

„We begonnen ooit met 500 piek, zonder schulden. We groeiden hard, het cultureel ondernemen lukte. Maar in een omzetloos jaar moet je flink snijden. Niks meer werken in een Google-achtige sfeer met schommels en kussens, je logo en festivalposters op de muur en eigen ‘Live at the Office’-concertjes. We moeten het weer vanuit huis doen.

„Minder stoelen in zalen, minder kaartverkoop, de komende recessie… Alle business gaat weg, wat kunnen we doen? Alle logica is up for grabs. Het hele systeem is weg. Maar je moet perspectief creëren, denk ik. In een blok van samenwerkende agenten, United Independent Music Agencies, werken we aan een op Europees niveau gecoördineerd beleid voor de sector. We willen een nieuw ecosysteem voor tours. Ook willen we toeren duurzamer maken. Zo denken we aan een groene artiestenpas op Europese spoorlijnen. Daardoor worden ook onze uitgaven voorspelbaarder.

Met te veel internetsessies snijd je je in de vingers: je waarde daalt ervan

„Bij netwerk DutchCulture kijk ik mee naar concertcontracten en Covid-clausules. Het is nu budgettair en qua risico’s moeilijk om nieuwe tournees op te zetten. De vroeger makkelijke relatie met podia is veranderd. Corona is geen onvoorziene omstandigheid meer: wie dekt welke kosten is nu een heel ander gesprek. Eerst was het overmacht, we verplaatsen, niemand kan er wat aan doen. Nu zijn polissen niet meer dekkend, en zijn lockdowns in te calculeren. Wat als een band van zes man strandt, je die in een Airbnb moet gaan zetten, terwijl je de garantie van een festival terug moet betalen?

„De artiesten zijn hoopvol, merk ik. Ze komen voorlopig niet, maar ze zijn veerkrachtig en doen een stapje terug. Ze richten zich op hun familie, zijn nauw betrokken bij Black Lives Matter. En de muziek dooft nooit uit hè. Wij blijven met ze in gesprek over zichtbaarheid en engagement. Bij onlineconcerten waarschuwen we voor een overload. Met te veel internetsessies snijd je je in de vingers: je waarde daalt ervan. En donaties voor een concert zijn sympathiek, maar houd je waardigheid.”