Voor tweevoudig wereldkampioen Sifan Hassan valt dit jaar niets te halen

Atletiek Het jaar 2020 had een hoogtepunt moeten worden voor Sifan Hassan. Niks schitteren op de Spelen in Tokio, ze zat opgesloten in Ethiopië.

Sifan Hassan op het nationale sportcentrum Papendal.
Sifan Hassan op het nationale sportcentrum Papendal. Foto Olivier Middendorp

Ze trainde wel, maar waarvoor eigenlijk? Sifan Hassan wist het even niet meer, nadat er een streep door de Olympische Spelen was gezet, wegens de corona-uitbraak. Weg doel, weg motivatie. En dan zat ze ook nog bijna vijf maanden opgesloten in haar geboorteland Ethiopië. Het requiem van een verloren jaar.

De atlete, die vorig jaar in Doha wereldkampioen werd op de hoogst ongebruikelijke combinatie van 1.500 en 10.000 meter, is even terug in Nederland, als tussenstop op weg naar het Zwitserse Sankt Moritz, waar ze zich ‘op hoogte’ gaat voorbereiden op de WK halve marathon, midden oktober in Polen. Opgelucht, want ontsnapt uit de Ethiopische lockdown.

Voor een paar weken was het goed toeven in haar geboorteland, voor een hereniging met familie, vrienden en kennissen, maar niet om langdurig te trainen. Daarvoor ontbraken de faciliteiten én haar Amerikaanse coach Tim Rowberry, die vanwege het virus al na tien dagen huiswaarts keerde.

Alleen in Addis Abeba

Daar zat Sifan Hassan, plotseling alleen in Addis Abeba, eerst twee maanden in een hotel, daarna in een huurappartementje buiten de stad. Zij kon niet terug naar haar huis in de Verenigde Staten vanwege een verlopen visum. Tot overmaat van ramp sloot de Amerikaanse ambassade de deuren, waardoor een hernieuwde aanvraag niet in behandeling kon worden genomen. Die administratieve drempel, de lockdown en een tijdelijke gesloten luchtruim hielden haar maanden gevangen.

Het verlengde verblijf in Ethiopië viel Hassan zwaar. Aanvankelijk kon ze nog trainen op de baan, maar toen die op slot moest, werd ze veroordeeld tot de openbare weg. Daar was het vorige maand een paar weken verre van veilig nadat de moord op de populaire zanger Hachalu Hundessa tot onlusten had geleid. Het was in die periode zelfs levensgevaarlijk om de straat op te gaan.

Moeilijke communicatie

De communicatie met coach Rowberry werd ook nog eens bemoeilijkt doordat in die rumoerige tijd internet op slot was gegaan. Via whatsapp kreeg Hassan zo goed en kwaad als dat ging trainingsschema’s aangereikt, maar dat was verre van ideaal. De wereldkampioene werd er moedeloos van. Tot ze vorige week plotseling naar Nederland kon vliegen, tot haar grote opluchting.

Niet dat een verblijf in Europa iets aan haar sportieve vooruitzichten verandert, maar terug naar een omgeving waar ze normaal kan trainen is al heel wat. En het biedt Hassan de gelegenheid enige wedstrijden te lopen, te beginnen op 14 augustus voor de Diamond League in Monaco, waar ze start op de 5.000 meter. Ze ziet het als een test voor haar vorm, waarnaar ze na die kwakkelperiode zeer benieuwd is.

Maar de scherpte is er dit jaar wel vanaf, liet Hassan woensdagmiddag tijdens een persbijeenkomst op nationaal sportcentrum Papendal doorschemeren. Ze beschouwt 2020 al een verloren jaar. Ja, ze bereidt zich voor op de WK halve marathon over drie maanden, maar dat is niet het grote doel dat ze in 2020 voor ogen had.

Hassan had willen schitteren op de Olympische Spelen in Tokio, die deze week zouden beginnen. Gouden medailles en niet minder, dat was haar doel. Realistisch, want Hassan domineerde vorig jaar op afstanden tussen de 1.500 en 10.000 meter, met twee wereldtitels als hard bewijs. Ze verkeerde in de vorm van haar leven.

Lees ook: Sifan Hassan wint glansrijk de wereldtitel op de 10.000 meter

Ze vertelde op Papendal dat ze zwaar aangeslagen op het uitstel van de Spelen had gereageerd. Hassan had zich eind maart drie weken niet tot trainen kunnen dwingen, zo down was ze. De langeafstandsloper beperkte zich thuis tot wat gymnastische oefeningen.

Tot ze op een goed moment besefte dat sikkeneuren geen doel diende. Ze raapte zichzelf bijeen en hervatte de trainingen. Waarvoor wiste ze niet, maar fit blijven was wel het minste wat haar te doen stond. En maar hopen op betere tijden.

Financieel drama

In sportieve zin zullen die dit jaar nauwelijks komen, verwacht Hassan. En financieel is het een drama. Het wedstrijdprogramma is drastisch gekrompen en voor de races die nog wel afgewerkt kunnen worden, zijn de startgelden meer dan gehalveerd. Er is weinig te verdienen voor atleten, zelfs niet voor een tweevoudige wereldkampioen.

Als er voor Hassan nog iets positiefs over dit sportjaar valt te melden, betreft dat de samenwerking met haar nieuwe coach, Tim Rowberry, door haar licht spottend ‘Strawberry’ genoemd. De loopster is uitermate tevreden over Rowberry, die ze heeft leren kennen als assistent van haar oude coach Alberto Salazar, die voor vier jaar is geschorst wegens dopingpraktijken.

Hassan heeft na het vertrek lang gezocht naar een geschikte coach, maar uiteindelijk gekozen voor Rowberry, met wie ze een klik heeft. Volgens haar manager Jos Hermens een absolute voorwaarde voor de veeleisende Hassan. Ze kan alleen werken met trainers met wie ze een band heeft. Voor haar misschien nog wel belangrijker dan zijn kwaliteiten als coach, omdat Hassan inmiddels zo ervaren is, dat ze zichzelf aardig weet te redden.