Suzanne Trooster

De plek van het ongeluk staat niet op een foto

Fotografie Wat is de impact op het gezin, als je kleine zus een ernstig auto-ongeluk krijgt? Suzanne Trooster vertelt het in foto’s die op een bijna mysterieuze manier grote gevoelens met je delen.

Suzanne Trooster komt uit het soort gezin waarin je ouders tegen je zeggen, nadat je eerst bent gestopt met je studie sociaal werk, en dan met een studie cultureel erfgoed, waarna je aankondigt dat je naar de fotovakschool wilt: ‘Natuurlijk joh, je moet doen waar je blij van wordt.’ Een warm gezin is dat, waar iedereen wordt gestimuleerd om het beste uit zichzelf te halen, en waar jijzelf, je jongere broer en je kleine zus zich voortdurend geborgen weten.

When bad things happen heet het project waarmee Suzanne Trooster (25) eind juni afstudeerde aan de Fotovakschool in Amsterdam. Zestien foto’s zijn het, het project heeft een titel maar de afzonderlijke foto’s hebben dat niet. Wat je denkt te zien: vergankelijkheid, eenzaamheid, schoonheid, verstilling. Je beseft dat er een verhaal is, maar ook als je dat verhaal niet kent, lijken de beelden het op een bijna mysterieuze manier met je te delen.

Suzanne Trooster
Suzanne Trooster

Het verhaal: drie jaar geleden, ze stond bij het printapparaat op de fotovakschool, ze zou zo een beoordeling krijgen en wilde nog wat afdrukken, belde haar vader: er is een ongeluk gebeurd. Haar zusje, zestien jaar oud toen, was op de fiets geschept door een auto, ze had een enorme klap gehad. En nee, ze lag niet in het plaatselijke ziekenhuis, maar in het universitair medisch centrum. Het was, begreep ze meteen, „echt een heel erg ongeluk geweest”. Haar zusje werd negen dagen in coma gehouden. Toen ze uiteindelijk wakker werd gemaakt, herkende ze haar familie niet meer. Het herstel duurde een paar jaar.

Toen het net was gebeurd, had Suzanne Trooster „even geen ideeën meer”. Ze heeft op school een jaar over moeten doen, „ik had tijd nodig”. Iedereen had tijd nodig. En iedereen ging anders om met die tijd.

Een niet te duiden blik

Haar vader bouwde de houten schuur achter hun huis om tot een huisje waarin haar zusje vrienden zou kunnen ontvangen: „Hij wil altijd iets doen, dingen oplossen.” Er zijn een paar foto’s van die omgebouwde schuur, je ziet hem van buiten in de schemering, gelig licht stroomt naar buiten door gesloten tuindeuren. En van binnen: een bank met een schapenvacht erop, in de vensterbank speelgoed van vroeger. Op een andere foto: haar zusje op die schapenvacht, de ogen gesloten, ze slaapt.

Maar ook: haar vader die niks aan het oplossen is, met een afgedicht literblik verf in zijn handen zit hij voor zich uit te staren in de kajuit van hun boot – ze wonen midden in de weilanden, aan het water. Zo heeft ze ook haar moeder gefotografeerd: achter het stuur van hun stilstaande auto, ze kijkt naar buiten en je vraagt je af wat ze ziet. Haar broer: al net zo’n niet te duiden blik in zijn ogen.

When bad things happen maakte Suzanne Trooster omdat ze vlak voor haar afstuderen dacht: ‘Hier moet het over gaan, dit is mijn leven.’ Iedereen in het gezin, zegt ze, probeert sterk te zijn, en positief te blijven, „we praten er ook bijna niet over”. Het fotoproject begon ze ook zonder er thuis over te vertellen. „Ik dacht: het moet worden zoals ik het zie, hoe ik de impact van het ongeluk heb ervaren. Het leven loopt niet altijd zoals je hoopt, weet ik nu.”

De plek van het ongeluk staat niet op een foto. Suzanne Trooster: „Ik ben er naartoe gereden en dacht: nee, dat wil ik niet. Ik reed door en kwam bij een andere plek waarvan ik wist: ook hier gebeuren vaak verkeersongelukken. En daar lagen, heel vreemd, een paar sinaasappels op het wegdek.” Dat is de foto geworden: een hele sinaasappel en eentje die opengebroken is. Vergankelijkheid zie je op meer foto’s: een klein dood muisje („daar heb ik lang over geaarzeld”), uitgebloeide planten langs een schutting, een stoel die opnieuw bekleed moet worden.

Eén foto heeft ze niet zelf gemaakt, dat is de openingsfoto. Het is een jeugdfoto, twee kleuters, één peuter in een autootje in een verkeerstuin. Hun leven ligt voor hen, alles is nog mogelijk.

De slotfoto: een voor een gezin gedekte tuintafel op een terras aan de waterkant, je ziet glazen, borden, kommen, een lege bank, een lege stoel: er zit niemand aan tafel. Alsof de tijd even zijn adem inhoudt.

De afstudeerprojecten van de Fotovakschool in Amsterdam zijn van 5/09 t/m 11/09 te zien in Loods 6, Amsterdam. Zie: area2020.nl
Suzanne Trooster
Suzanne Trooster

Suzanne Trooster

Suzanne Trooster
Suzanne Trooster
Suzanne Trooster
Suzanne Trooster
Suzanne Trooster
Suzanne Trooster