Opinie

Creatief troep prikken in Vlaardingen

Sheila Kamerman

Aad (72) loopt voorop: een grote, stevige man met fleecevest en spijkerbroek. In zijn hand een blauwe vuilniszak op een ring, in de andere hand een prikstok. Daarachter Martin (72), fleecevest en klein van stuk, ook met zak en stok. En dan komt Hashi (60) uit Somalië.

Hashi heeft een paar zilveren tanden en spreekt weinig Nederlands. Als het nodig is, belt hij zijn zoon op zijn Nokia om telefonisch te tolken.

Op deze zonnige dinsdagochtend gaat ook Ruben (13) mee, de springerige kleinzoon van stiefopa Martin.

Als je erop let, is de hoeveelheid zwerfvuil op straat enorm. In ieder geval hier in Vlaardingen. Blikjes, stukken karton, plastic flesjes. „Sommige mensen zijn viespeuken”, zegt Aad.

Martin: „We prikken alles. Ook kleine snoeppapiertjes.”

Aad: „Vooral op parkeerterreinen ligt troep. Mensen kieperen het zo uit de auto.”

„Ik heb al heel veel”, roept Ruben. Hij werkt hard.

„Een schone straat geeft een opgeruimd gevoel”, zegt Aad.

Hij deed productiewerk in een spijs- en marsepeinfabriek, werkte op de kermis, hij verkocht lootjes en heeft ook nog gezworven. „Ik heb nergens spijt van.” Martin werkte bij Van Nelle, in de bouw, in de zonneweringen. En nu zijn ze beiden met pensioen.

De drie mannen prikken drie ochtenden per week vuil. Vrije tijd is best lekker, maar wat dóé je de hele dag als je alleen woont? Martin zat te lang voor de tv of achter de computer. „Ik heb me weleens eenzaam gevoeld, zo zonder verkering.” Aad fietst, zit langs de waterkant, gaat een kibbelingetje eten op de markt. „Maar dat kan ook niet de hele dag.”

Martin: „Nu ben ik lekker creatief bezig.”

Het prikken is een initiatief van de maatschappelijke stichting Pameijer. Vooral oudere, alleenstaande mannen vereenzamen als ze niet meer werken, zegt Petra Hoogland in het ontmoetingscentrum. Iedereen die aanspraak wil, is daar welkom. Er komen ook mensen met ernstige problemen. Ze mogen binnen zonder afspraak, zonder portier, zonder balie. Ze eten een tosti en leggen een kaartje, zegt Hoogland. En als ze thuis een brief krijgen van de gemeente of de belasting die ze niet begrijpen, helpt zij, of haar collega Yvonne Bijl.

Tijdens de coronamaanden werd niet geprikt en was de inloop gesloten. Bijl en Hoogland wandelden met de mensen, organiseerden online-bingo, maakten afhaalmaaltijden. Aad en Martin trokken het wel, maar anderen werden thuis gillend gek. De mannenoverlast in Vlaardingen nam toe – van hangen in het centrum tot gewelddadig gedrag.

Bij alle moeilijkheden door corona ziet Bijl ook een voordeel. Want op dit soort laagdrempelige preventie wordt makkelijk bezuinigd. „Ons nut is nu wel weer bewezen.”

Sheila Kamerman schrijft tijdens de zomer enkele columns op deze plek.