Recensie

Recensie Film

‘Madre’: kan een verdwenen kind zomaar weer opduiken?

Drama ‘Madre’ is een François Ozon-achtige thriller waarin een jonge moeder een semi-erotische verhouding begint met haar verloren/substituut-zoon.

Marta Nieto als rouwende moeder in ‘Madre’.
Marta Nieto als rouwende moeder in ‘Madre’.

Het meest zenuwslopende kwartier van de Spaanse film Madre (2019) zit direct aan het begin. En dat is meteen al valsspelen, want dat is de integrale gelijknamige kortfilm die regisseur Rodrigo Sorogoyen in 2017 maakte en die een Oscarnominatie voor Beste Korte Live Actionfilm in de wacht sleepte. Een jonge moeder krijgt een telefoontje van haar zoontje die met zijn vader aan de Frans-Atlantische kust op vakantie is. Maar papa is spoorloos en de batterij van Iváns mobieltje bijna leeg. Eenheid van tijd en ruimte zonder uitgang.

Lees ook een interview met regisseur Rodrigo Soroyen over ‘Madre’

Flash forward naar tien jaar later. Moeder Elena heeft een permanent vakantiebaantje aangenomen in een strandtent in Vieux-Boucau-les-Bains, hetzelfde strand even ten noorden van Biarritz waar tien jaar eerder Iván is verdwenen. Wat volgt is een François Ozon-achtige thriller over de vraag of haar zoon als puber zomaar weer tussen de golven op kan duiken.

De smaakvol gefotografeerde film zet in dat eerste kwartier een claustrofobische sfeer neer. Dat gebeurt voornamelijk door de licht vertekende perspectieven die als een voorbode van uitgesteld onheil werken. Die (ook psychologische) spanningsboog houdt Sorogoyen niet vol. Als hoofdpersoon heeft Elena geen belang; het minimalisme van de film is vlak en flets. De semi-erotische verhouding die zij met haar verloren/substituut zoon/zijn dubbelganger/stand-in ontwikkelt is eerder een narratieve constructie dan een onderzoek naar menselijke intimiteit. En dat terwijl je je bij alles wat er gebeurt zoveel kunt voorstellen.